— 86 



Het heestergewas, dat er aanvankelijk na eiken oogst zoo 

 welig opschoot, wordt opvolgend verdrongen door reusachtige 

 grassen, zooals (jlagah^ (Sarrhcfn/m spoDfaneitm) manja (An- 

 thistii'ia-sooY ten) en andere, welke niet zelden eene hoogte 

 van 10 voet bereiken; daarna verschijnt de kortere r( 

 (Imperafa wiüidinacea)^ voor welker grooi altijd echter nog 

 eene zekere losheid van den bodem vereischt wordt, terwijl 

 eindelijk, als die loslieid nagenoeg geheel begint te ontbreken, 

 de lage, korte grassoorten daarvoor in de plaats komen, die 

 in de meer bewoonde streken zoo menigvuldig op de golvende, 

 niet geïrrigeerde vlakten tusschen de kampongs aangetroffen 

 worden, waar de buffels hun schraal, in den drogen tijd geheel 

 onvoldoend voedsel zoeken. 



28. Wanneer men in de beschrijving van de plantbekleeding 

 des bodems, zooals die in het groote werk van Junghuhn 

 gegeven wordt, nagaat, hoe in de laagste zone van af het 

 zeestrand tot op eene hoogte van 2000 voet Jiet karakter van 

 het Javaansclie landschap voor een groot deel bepaald wordt 

 door dergelijke ontwoudingen en de daarvoor in de plaats 

 getreden begroeiing met kleinere plantenvornien in liunne 

 verschillende schakeeringen en overgangen, dan wordt het 

 duidelijk, hoe algemeen de straks beschreven roofcultuur haar 

 verderfelijken invloed destijds reeds had uitgeoefend. 



Maar als men dan tevens opmerkt, dat Junghuhn voor die 

 lagere zone ook nog gewaagt van oorspronkelijke, hoogstam- 

 mige wouden en daarbij bedenkt dat thans, pas 50 jaren later, 

 die wouden reeds nagenoeg overal uitgeroeid zijn en alleen 

 nog voorkomen in enkele streken met weinig bevolking, zooals 

 het Zuidelijke gedeelte van de afdeeling Banjoewangie, dan 

 komt men er toe zich af te vragen, hoe lang de rijstcultuur 

 op onbeploegde velden nog tot voorziening in de behoeften 

 van de steeds toenemende bevolking zal kunnen dienen. 



