— 89 



de noodwendige skekking moet hebben om den visclirijkdoni 

 in de zeëen, die ze bespoelen, te doen toenemen. 



Gunstig bekend zijn onze indisclie wateren dan ooiv in dit 

 opzicht, en de kustbewoners profiteeren niet weinig van de 

 ontwouding der binnenlanden, maar daar het natuurlijk is, 

 dat slechts een zeer klein gedeelte van de afgesj)oelde organische 

 stoffen in den vorm van gevangen visch op het land terugkomt, 

 zoo kan deze ruil over het gelieel genomen niet als een bijzonder 

 winstgevende worden beschouwd, en zou dus het feit, dat het 

 tegengaan van de ontwouding een ongunstigen invloed op 

 den vischrijkdom der zee zou uitoefenen, nooit een ernstig 

 motief mogen worden om verdere ontwouding op eenigerlei 

 wijze te bevorderen. 



Ik kan mij echter met dergelijke bijziken niet langer ophouden 

 en ga dus over tot het behandelen van iets meer belangrijks, 

 namelijk tot de wijzigingen, die de ontwouding teweegbrengt 

 in de distributie van het neergevallen regenwater, en daarmee 

 van zelf tot de irrigatie van den bodem voor de natte rijst- 

 cultuur. Doch daar de mij toegestane ruimte met het voren- 

 staande verbruikt is, zal daarvoor in eene volgende aflevering 

 van Teysmannia een plaatsje gevraagd worden. 



(Wordt vervolgd). Kievits. 



32. Naschrift, Na het bewerken van het bovenstaande 

 gewerden mij een paar zeer gewaardeerde opmerkingen van 

 den heer K. F. Holle, de strekking hebbende mijne aandacht 

 te vestigen op de maatregelen, die het gouvernement reeds 

 sedert eenige jaren neemt tegen verder grondbederf, en op de 

 lioema-cultuur op terrassen, die in eenige streken van de afdee- 

 lingen Bandoeng, Tjitjalengka en Limbangan bij de bevolking 

 in zwang is. Het is mijn voornemen later over deze zaken 

 mijne meening mede te deelen. 



III. 



7 



