— 130 - 



regenwater blijft hangen in het dichte gebladerte van een oor- 

 spronkelijk woud en zich Iaat opzuigen in den lossen liuniusrijken 

 bodem daaronder, om daaruit langzaam af te druipen en door 

 te zakken naar de laagte. 



De kortstondige, doch hooge bandjirs, de afspoeling van de 

 bouwkruin, de aardstortingen en aardverschuivingen, welke 

 met dien haastigen waterafloop gepaard gaan, en anderzijds 

 de lage waterstanden in de rivieren en het opdrogen van 

 bronnen bij afwezigheid van regen, kunnen dus als bekende 

 gevolgen der ontwouding worden aangenomen, zonder dat het 

 noodig is daarover in verdere beschouwingen te treden ; terwijl 

 de invloed van dit alles op do irrigatie eerst later aan de orde 

 komt. 



40. Dien invloed voor het oogenblik buiten rekening 

 latende, kan echter de zaak hiermede nog niet als afgedaan 

 worden aangemerkt, daar er zich enkele overwegingen aan 

 laten vastknoopen, waarmede in het vervolg van dit opstel 

 rekening moet worden gehouden. 



De tegenstelling van een met oorspronkelijk, hoogopgaand 

 woud bedekten bodem eenerzij ds, en aan den anderen kant 

 een pas ontblooten, geheel kaal gekrabden of opengelegden 

 grond, waarop geen enkele plant gevonden wordt; — eene 

 tegenstelling, die overal voorkomt, waar een deel van zulk 

 een woud voor tuinbouw bestemd wordt, — is zeer groot, 

 maar blijft in dien scherp geteekenden vorm niet lang bestaan. 



Spoedig raakt de grond, lietzij door beplanting, hetzij van 

 nature weer met een groen kleed overdekt, waardoor de na- 

 deelige gevolgen van de ontwouding eenigszins getemperd 

 worden, inzonderheid wat betreft de kracht, waarmede het 

 regenwater op den bodem neerkomt en de snelheid en zui- 

 verheid, waarmede het afloopt. Alle begroeiing, hoe gering 

 ook, breekt in zekere mate de valkracht van het water en 

 vertraagt den afloop er van. Bespeurt men van die vertraging 

 slechts weinig in een groententuin of op een grasveld, reeds 



