— 140 — 



mieren te voorschijn, die zeer pijnlijk steken, en waartegen 

 men moeite heeft zich te verweren. Het plotseling te voor- 

 schijn treden van zulk een heirleger van mieren is te meer 

 opvallend, omdat niets het nabijzijnd gevaar verraadt, en het 

 blijkt dan ook, dat zij even als bij Myrmecodia uit het binnenste 

 van den stam uit tal van kleine openingen onverwachts naar 

 buiten komen. 



De stam is hol en door dwarse tusschenschotten in kamers 

 verdeeld. 



De mier, die de Cecropia bewoont, is Azteca instabilis, wier 

 leefwijze door Frits Muller en Schimper nader werd onderzocht. 

 Het zou ons te ver voeren om de mededeelingen van Schimper 

 met betrekking tot deze mier hier op den voet te volgen; hoe 

 interessant ook deze onderzoekingen heeten mogen, wil ik slechts 

 de voornaamste punten daarvan bespreken. 



Uit dit onderzoek is dan gebleken, dat een bevrucht wijfje 

 zich door het doorknagen van eene zeer speciale dunne plek, 

 die ergens in het stengellid wordt aangetroffen, toegang weet 

 te verschaffen tot het inwendige van dit lid. 



Daar gekomen, begint zij eieren te leggen en den grondslag 

 te vormen voor eene nieuwe kolonie, terwijl de poort waardoor 

 zij is binnen gedrongen, zich door zoogenaamd wondweefsel 

 weder sluit. Opmerkelijk is het, dat dit wondweefsel zoo 

 rijkelijk wordt gevormd, dat het een bloemkoolachtigen uitwas 

 maakt naar binnen, en van dit woekerweefsel maakt de ge- 

 vangene mier gebruik voor haar levensonderhoud gedurende 

 den tijd, dien zij in hare cellulaire gevangenis moet door- 

 brengen. Niet zelden vindt men in jonge Imbauba's 4 — 6 

 op elkander volgende geledingen in eiken tak, ieder door een 

 eierleggend wijfje bewoond. De tusschenschotten worden later 

 door de uit de eieren te voorschijn komende werkmieren 

 doorgeknaagd, waardoor de kamers met elkander in open 

 communicatie worden gebracht. 



Het feit, dat de mieren bij 't kloppen tegen den boom, 

 onmiddellijk naar buiten komen, zich op den aanvaller werpen 

 en kwaadaardig van zich afbijten, is natuurlijk nog volstrekt 



