OVER YKI.JWILLIGK OXYDATIE VAN HUMUSZUUR 

 IN DE BOUWAARDE. 



Bij bewaring in Hesschen, die aan het licht blootgesteld waren, 

 verloor humuszuur, dat Berthelot en André nit suiker en zetmeel 

 bereid hadden, de zwarte kleur en nam eene gele tint aan. Zij 

 vonden, dat dit verschijnsel in veel sterker mate optreedt, indien 

 men het humuszuur over een groot oppervlak verspreidt, en dat 

 het gepaard gaat met eene ontwikkeling van koolzuurgas en vor- 

 ming van een oplosbaar product. De proef gelukt ook met de 

 bruine stof, die men uit plantenaarde bereiden kan. Microben nemen 

 aan de reactie geen deel, terwijl men toch tot nu toe meende, dat 

 de oxydatie van humus in den grond uitsluitend aan lagere orga- 

 nismen moet toegeschreven worden. Door deze oxydatie schijnen 

 de humusstoffen geschikter voor de assimilatie te worden, maar te- 

 vens wordt de aan licht en lucht blootgestelde grond armer aan 

 organische stof, die natuurlijk weer toegevoegd moet worden hetzij 

 in den vorm van doode planten of van mest. De bouwgrond 

 gedraagt zich dus als 't ware als een levend wezen onderworpen 

 aan eene voortdurende vernietiging en vernieuwing. 



[Conipf. rend. de Vacad. des 

 Sciences 1892, 114, p. 41]. r. 



PLATYCERIUM'S, PAKOE OENTJAL. 



Onder de varens, die gemakkelijk op stukken hout bevestigd, 

 groeien en dan tot wandversiering uitstekende diensten kunnen 

 bewijzen, behooren in de eerste plaats de bovengenoemde, waarvan 

 twee soorten PI. alcicorne Gaud, Pakoe oentjal^ en PI. hiforme 

 Pakoe kadakka hier voorkomen. Voor plantenliefhebbers, die 

 de inheemsche planten slechts kennen door de inlandsche bena- 

 mingen, doet zich hier weer het onaangename geval voor, dat 

 zeer verschillende varens denzelfden irtlandschen naam dragen. Zoo 



