gewone Aster Tripoli nu of', wanneer men tevens eenc bruikbare 

 plant wil hebben, voederbieten of sommige koolsoorten. 



Hier in Indië echter staat men vrijwel voor het onbekende, 

 men zou eerst asch-analyses van een aantal tropische planten 

 moeten bezitten, zooals die in Europa gemaakt zijn door 

 Wolff, en hieruit dan die planten kiezen, die het grootste 

 chloorgehalte in hun asch aanwijzen. Enkele dergelijke analyses 

 zijn door Schimper te Buitenzorg verricht, en hij geeft als planten 

 met een groot chloorgehalte op: natuurlijk de gewone man- 

 groves^ maar bovendien eenige andere gewassen, die echter 

 voor het meerendeel houtachtig zijn en dus voor het doel 

 minder te gebruiken; als kruidachtige planten noemt hij: 

 Ipomoea pes caprae (daoen katam) en Wollastonla glahra 

 (Saroeni laut). Wellicht zijn ook hatatas^ postelein en som- 

 mige grassen voor het doel te gebruiken. 



Na deze uitweiding keeren wij weer terug tot de beschou- 

 wing der eigenlijke vloedbosschen, en vergelijken wij eens de 

 vruchten en kiemplanten met die van Rhizophora mucronata 

 Wij zien dan, dat viviparie, dus het kiemen der zaden, terwijl 

 deze nog met de vrucht aan de moederplant bevestigd zijn, bij 

 verschillende dezer gewassen voorkomt, speciaal bij andere 

 RJüzophorci's^ bij Bruguiera^ Ceriops (bako ketjil of bako tinggi), 

 Avicennia en Aegiceras (brappat ketjil). Een begin van 

 viviparie zou men wellicht kunnen noemen, wat bij Acanthus 

 illclfolius voorkomt, dat namelijk de kiem in de vrucht zeer 

 groot is, groen gekleurd en door eene zeer losse zaadhuid om- 

 geven. Maar nergens vinden wij eene adaptatie zoo fraai en zoo 

 juist passend voor de standplaats als bij BJiizophora mucronata. 

 Bij Aegiceras ma jus met hoornvormig gekromde vruchten, wordt 

 de zaadhuid door de groene kiem doorboord, maar blijft de 

 vrucht gesloten zoolang zij aan de plant bevestigd is, daaren- 

 tegen wordt bij Bruguiera ook de vruchtwand door de kiem 

 doorbroken, bij Ceriops eindelijk lijkt de viviparie veel op die 

 van Rhizophoni. 



De naar beneden vallende kiemplanten zijn nergens zoo lang 

 als bij Rhizophora mucronata^ wat daarmee in verband staat, 



