822 



Bit alles vindt men bij de andere Thnnhergki's slechts in 

 een zeer geringen graad van volkomenlieid ontwikkeld. Het 

 laat zich dan ook denken, dat deze insnoering der kroonbuis 

 en verbreiding der helmdraden in nauw verband staan tot het 

 feit, dat er zich in de onmiddcliijke nabijheid der bloemkroon 

 eene groote schaar van mieren o])lioudt. Deze zouden hare 

 onderzoekingstocht zoo liclit verder kunnen uitbreiden, tot zij 

 in de kroonbuis kwamen, om den nectar wegtenemen, eene 

 handelwijze, die zeer ten nadeele zou zijn van de j^lant, daar 

 alsdan voorzeker geen enkel insect het meer zou wagen om 

 zijne mondwerktuigen in zulk een mierennest te steken, terwijl 

 de tegenwoordigheid der mieren daar ter plaatse wegens den 

 eigenaardigen vorm den kroon niet dadelijk in 't oog valt 



Het was niet zeer gemakkelijk om bij Thimherg ia grand /flora 

 uittemaken op welke wijze de mieren te werk gingen om 

 zich van de bekertjes meester te maken. 



Dat zij de bekertjes niet aanknaagden, was reeds duidelijk ge- 

 worden door het feit, dat onder de loupe of op de microscopische 

 doorsnede nimmer half afgebeten bekertjes werden waargenomen. 



Het aantal van deze lichaampjes op de kelkschijf is zoo groot, 

 dat zij elkander van alle zijden raken. In hg. 4 zijn slechts 

 enkele dezer aangegeven; in werkelijkheid zijn zij zoo me- 

 nigvuldig, dat alle tusschenruimten in de teekening over gelaten, 

 daarmede zijn opgevuld ; door hun gedrongen stand en weder- 

 zij dschen druk verliezen zij dan ook hun regelmatigen vorm. 



Reeds werd hierboven medegedeeld, dat de mieren zich moeilijk 

 van den hun vriendelijk aangebodem disch laten verjagen en er zelfs 

 volstrekt geen aanleiding in vinden om weg te gaan, wanneer eene 

 afgcj^l likte bloem, na verwijdering van schutbladeren en bloemkroon 

 op de schrijftafel wordt gelegd. Men kan dan ook veilig de bloem 

 in het stadium als in fig. 3. is aangegeven op eene glasschijf leggen 

 en met een bol horologeglas bedekken om op zijn gemak met 

 een flinke loupe de mieren in hun doen en laten gadeteslaan. 



Op die Avijze is het niet moeilijk om waartenemen, dat de 

 bekers onophoudelijk met de voelers en monddeelen worden 

 betast en dat er ook nu en dan aan getrokken w^ordt. 



