BLOEMYERSIERIXGEN. 



Onlangs bad ik het voorrecht eene fraai versierde tafel voor een 

 groot diner te zien; het was in het begin van April ; er woei een 

 ijzige noord-oosten wind, regenvlagen afgewisseld door sneenw- 

 en hagelbnien maakten het allesbehalve aangenaam. Slechts 

 weinige heesters begonnen eenige blaadjes te vertoonen, Cro- 

 cussen en sneeuwklokjes waren de eeni.^-e kinderen van Flora, 

 die het nog waagden luinne bloempjes te ontplooien, en daar- 

 binnen was een bloemenpracht tentoongespreid, die door het 

 contrast met het gure klimaat buiten, aangenaam aandeed. 



Reeds dadelijk bij het binnentreden der eetzaal trof het 

 mij, hoeveel gele bloemen er voor de versiering gebruikt waren, 

 gele tulpen en narcissen-bloemen waren in ruime mate aan- 

 gewend. Geel is de modekleur, die vroeger zooveel doenlijk 

 vermeden werd, tlians daarentegen veel gebruikt wordt ; eerlijk 

 gezegd, het voldeed goed. 



In het midden van de tafel stond e(Mie Kent ia Bal inoreana — • 

 eene Australische palm, die het op Java in de benedenlanden 

 wat warm heeft — , de plant had ongeveer eene hoogte van 

 twee voet. De pot was met mos omwonden, waarin gele tul- 

 penbloemen gestoken waren, bloem aan bloem, zoodat van pot 

 en van mos niets meer te zien was, en het den schijn had 

 alsof de plant uit dezen tulpenbouquet te voorschijn kwam. 

 Ook midden op de tafel op circa drie meter afstand van de Kent ia ^ 

 stonden twee zeer fraaie Araiicaria excelsa^ circa voet hoog, 

 in ietwat kleinere potten, die op dezelfde wijze behandeld wa- 

 ren, de oene met roode en de andere met witte tulpenbloe- 

 men. 



