— 591 — 



worden, en die alle huismoeders verlangend naar de komst der 

 niemye aardappels doen uitzien, zijn tweeërlei. De eene, meest 

 algemeene en in een zacht yoorjaar bijna onvermijdelijke, is het 

 achteruitgaan ten gevolge van het uitloopen der oogen. De andere 

 minder voorkomende is het zoet worden, gewoonlijk toegeschreven 

 aan bevriezen der aardappels. 



Het achteruitgaan der aardappels gedurende het liggen en bij 

 het uitloopen der oogen is een verschijnsel analoog aan het mager 

 worden van dieren gedurende den winterslaap. 



Gedurende de schijnbare rustperiode, in den winter, staat het 

 levensproces niet stil, het is slechts vertraagd. De ademhaling gaat 

 geregeld door (gemakkelijk proefondervindelijk aan te toonen door 

 de voortgebrachte temperatuursverhooging), en onder haar invloed 

 wordt een deel van het in de knol opgehoopte zetmeel langzaam 

 verbruikt en omgezet in bouwstoffen voor de zwellende en uitloo- 

 pende oogen. Het verbruik van voedsel gedurende den winter 

 heeft voornamelijk plaats in de nabijheid der oogen, want het is 

 van deze, dat de prikkel daartoe uitgaat. 



Door de oogen te vernietigen heft men den voornaamsten prikkel 

 voor het verteren van den voedselvoorraad op. Geheel onprac- 

 tisch echter zou het zijn de oogen uit te snijden; ook zou daar- 

 door licht tot bederf aanleiding worden gegeven. 



Het door prof. Schribaux toegepaste middel bestaat hierin, dat 

 de aardappels gedurende eenige uren in zeer verdund zwavelzuur 

 gelegd worden. Na dezen tijd zijn de oogen dood. De taaie en voor 

 vochten zoo goed als ondoordringbare kurkhuid (schil) behoedt daaren- 

 tegen het weefsel der aardappels zelf voor verandering. Zij worden 

 nu afgewasschen en gedroogd en kunnen tot laat in den zomer be- 

 waard worden zonder eenige verandering te ondergaan. 



Het zoet worden der aardappels is niet een gevolg van verhoogde 

 temperatuur maar heeft integendeel alleen plaats, wanneer de vorst 

 in de kelders is gedrongen. Ten onrechte wordt het dikwijls aan 

 het bevriezen der aardappels zelf toegeschreven. Dank zij de samen- 

 stelling van het in de cellen der aardappels bevatte vocht kunnen 

 zij eene temperatuur van — 3° doorstaan zonder zelf te bevriezen. 



Het gevolg der verlaagde temperatuur is echter eene ophooping 

 van drui vensuiker in den aardappel, die het snelst en krachtigst plaats 

 heeft bij eene temperatuur van — 2P of — 1° Celsius en minder wordt, 

 wanneer de temperatuur stijgt, om bij 8 a lO'^ C. geheel op te houden. 



