reeds dat zoeken alleen, moet — waar in één bloempluim, die 

 duizenden bloemen draagt, dikwijls slechts een paar zaadjes te 

 vinden zijn — zoo tijdroovend blijken, dat wel niemand zich op 

 den duur daarmede zoude willen occupeeren. 



Ik kwam toen op de gedachte, om de geheele bloem, aar 

 Yoor aar, op bakken met zand uitteleggen, en te begieten. 

 Na een viertal dagen bleek, dat deze methode deugdelijk was, 

 want reeds toen kwamen enkele kiemen voor den dag. 



Eiken dag plaatste ik des morgens bij elke kiem, die zicht- 

 baar geworden was, een merk, en bleek mij bij telling, dat 

 dezelfde bloem, waarmede ik eenige uren verbeuzeld had, een 

 groot aantal kiemplantjes leverde. 



Met die van volgende zaaisels mede gerekend kreeg ik in 

 1891 4~ 400 kiemen, en wel alle van ,,teboe Gagak." 



Bloemen van eenige andere soorten gaven geen resultaat. 



"Was ik tot zooverre boven verwachting geslaagd, nu begon 

 de misère. 



Men had mij gezegd, dat vochtig zand het best was om 

 de plantjes in op te kweeken, dat ze nog klein zijnde in 

 de schaduw moesten gehouden worden, dat bij de zorgvul- 

 digste behandeling toch nog de meeste plantjes afstier- 

 ven etc. 



Ik begon dus de kiemen gedeeltelijk in eene groote kist met 

 gezeefd zand, gedeeltelijk in potjes met gestériliseerd zand over 

 te planten. 



De plantjes overdekte ik den eersten tijd met een wijn- of 

 waterglas en zorgde verder, dat ze steeds behoorlijk vochtig 

 gehouden werden en nu en dan eene verdunde oplossing van voe- 

 dingsstoffen kregen. 



Hoe subtiel ook behandeld, zoo kwam toch de voorspelling, 

 dat het grootste deel zoude afsterven, behoorlijk uit. Meest 

 bij het derde of vierde blaadje bleek, dat de plantjes geen 

 kracht meer hadden ; ze werden geel, soms bij wit af en Waren 

 dan meestal reeds binnen twee dagen verdord. 



Toen ik op die wijze zag aankomen, dat alles weldra ver- 

 dwenen zoude zijn, nam ik het besluit om het restant over te 



