— 629 -■ 



Ik moet nu nog verduidelijken, welk begrip ik hecht aan 

 „het kweeken van zaadplanten op groote schaal" en zulks 

 te meer omdat ik de gedachte heb hooren uiten, dat het toch 

 wel niet mogelijk zoude worden, om den gelieelen aanplant 

 eener fabriek of ook zelfs maar de helft daarvan, door middel 

 van zaadplanten te bewerkstelligen. 



Hoewel het nu juist mijn zwak niet is om steeds met 

 l'opinion de Jean et l'opinion de Pierre mede te gaan, zoo 

 kan ik mij toch met bovenstaand gevoelen zeer goed ver- 

 eenigen. 



Ik bedoel dan ook met „op groote schaal" niet anders, dan 

 het aankweeken eener zoo groot mogelijke hoeveelheid, ten 

 einde daaruit dan die planten te kunnen kiezen, welke goede 

 eigenschappen vertoonen, om die dan door middel van stekken 

 verder te vermenigvuldigen. 



Dat dit laatste snel genoeg gaat, zal wel iedereen toegeven. 

 Hoe meer planten we echter van eene variëteit zullen kunnen 

 kweeken, des te sneller zal zulks echter kunnen geschieden, 

 en treffen we toevallig eene zaadvaste soort, die tevens goede 

 eigenschappen bezit, dan hebben we eene vermenigvuldiging 

 zonder limite in betrekkelijk korten tijd, dewijl dan vermenig- 

 vuldiging door zaad en door stekken hand aan hand kan gaan. 



Met het riet verkeeren we eenigszins in 't zelfde geval als 

 bijv. met den aardappel in Europa. Deze wordt door kweekers 

 ook „op groote schaal" uit zaad gewonnen, en het is hoofd- 

 zakelijk daaraan te danken, dat op 't oogenblik zulk eene rijke 

 verscheidenheid van die vrucht bestaat en nog steeds gecreëerd 

 wordt. 



't Zal echter nog wel geen landbouwer in de gedachte ge- 

 komen zijn, om zijne velden met „zaadgoed" te beplanten. 



Van vele zijden werd natuurlijk de vraag gedaan, of het 

 zaaien van riet een middel zoude kunnen zijn tegen „de 

 sereh". 



Van anderen hoorde ik dat zaadplanten „sereh" moesten 

 geven, en dat* de zware uitstoeling bij planten van eenige 

 maanden oud reeds een zeer verdacht teeken was. 



ni. 35 



