VEREDELING VAN SUIKERRIET. 



Reeds lang liep ik rond met eenige denkbeelden omtrent' 

 bovenstaand onderwerp, doch kwam er tot nog toe niet toe 

 die op het papier te zetten. 



In de laatste aflevering van „Teysmannia" komt echtereen 

 opstel voor van de hand van den Heer Went, dat mij uit mijn 

 dolce far niente opwekte. 



Aan het slot van dat opstel over „vegetatieve vermenig- 

 vuldiging van beetwortels" schrijft de heer Went: „Immers, 

 wanneer dan door zaaien, (van suikerriet) planten zijn ver- 

 kregen, die uitmunten boven de andere, hetzij door suikergehalte 

 of door andere nuttige eigenschappen, dan zal het niet meer 

 noodig zijn eene dergelijke variatie door jarenlang voortgezette 

 teeltkeus te fixeeren, omdat men haar door bibits kan verme- 

 nigvuldigen, waarbij in het algemeen hare eigenschappen 

 volkomen onveranderd zullen blijven". 



Nu zoude ik gaarne den Heer Went de vraag stellen, of op 

 het oogenblik alle rietstokken in denzelfden tuin volgens hem 

 hetzelfde suikergehalte aanwijzen. Ik vertrouw van niet. Maar 

 als dat werkelijk niet zoo is, voeg ik aan de eerste vraag eene 

 tweede toe : Waarom dan eerst de resultaten van het zaaien 

 afgewacht, dat is immers een mijl op zeven, waarom niet direct 

 de teeltkeus toegepast? 



Ik kan mij voorstellen, dat men suikerriet ook door zaad 

 tracht te vermenigvuldigen om ook langs een anderen weg 

 tot veredeling te geraken, speciaal o. m. door kruising, maar 

 waarom het noodig is met die pogingen tegen te houden wat 

 reeds direct kan verkregen worden, is mij een raadsel. 



Ik stel den lezer ' voor de 8®*® afl. van den 2^^" jaargang 



