— 717 — 



Een vierde, zeer kleine schimmel, welke zich de vernietig-ing der 

 aaltjes schijnt ten doel gesteld te hebben, is de Harpospormm 

 Anguillulae, welke reeds sedert 1874 bekend is, toen zij door Lohde 

 ontdekt werd. Prof. Zopf heeft deze schimmel te Halle nader en 

 meer uitvoerig onderzocht, toen hij ze toevallig aantrof in cultures op 

 paardenmest waar zij ten slotte nagenoeg alle aaltjes, die daarin 

 in groote hoeveelheid voorkwamen, vernietigde. Later werd zij 

 nog op verschillende andere plaatsen gevonden, zoodat hare 

 geographische verspreiding eene zeer groote schijnt te zijn. 



Het mycelium van deze schimmel vindt men uitsluitend in het 

 inwendige der geïnfecteerde nematoden maar het verspreidt zich nooit 

 over het subtraat. De draden dringen door de geheele lengte van 

 het dier voort en zenden slechts korte takjes (soms in buitenge- 

 woon groot aantal) naar buiten, aan welke zich dan op eigenaardige, 

 peervormige basidiëu, de sikkelvormige sporen (conidiën) ont- 

 wikkelen. Zij zijn het hoofdzakelijk die, wanneer zij in aanraking 

 komen met levende aaltjes, deze infecteeren en ten slotte dooden. 



Behalve door deze conidiën zorgt de schimmel ook nog op 

 andere wijze voor hare verspreiding en wel door de vorming 

 van „Dauerzellen". Deze ontstaan doordat plaatselijk enkele 

 cellen van het mycelium zich gaan deelen, waarna deze cellen 

 opzwellen, voedingsstoffen in zich ophoopen en een dikken wand 

 vormen. 



Het overige deel van het mycelium sterft dan af en verslijmt 

 ten slotte. Door deze „Dauerzellen" kan de schimmel ook onder 

 ongunstige omstandigheden nog in leven blijven om later bij eene 

 goede gelegenheid weer nematoden te infecteeren en zich op de 

 gewone wijze verder te ontwikkelen. 



De merkwaardigste der hierbedoelde infectieziekten is echter 

 zeker wel de Arthrohotnjs oligospora eene schimmel, die de nema- 

 toden levend vangt en ze eerst daarna infecteert. 



Deze schimmel leeft niet uitsluitend in het inwendige der aaltjes, 

 zooals de vorige, maar vormt een mycelium, dat buiten op het 

 substraat als een witte aanslag zichtbaar is. De schimmel is niet 

 zeldzaam en leeft zoowel op mest, als op vergane plantendeelen, 

 alsook op zure vruchtensappen, terwijl men de conidiën ook op 

 zuiver water tot ontwikkeling brengen kan. 



Al naar mate de spore kiemt op zeer voedzame of op weinig 

 voedzame onderlaag verschilt de vorm van het mycelium. In het 



