— 718 — 



eerste geval, bijv. bij cultuur op kersensap, ontstaat een sterk 

 ontwikkeld mycelium, dat niets bijzonders vertoont. In het andere 

 geval daarentegen, bijv. bij cultuur op zuiver water, breidt het 

 mycelium zich slechts weinig uit, maar vormt een groot aantal 

 korte takjes, die zich spoedig sterk buigen en met hun einde weder 

 versmelten of nu^t zich zelf, of met den een of anderen tak van 

 hetzelfde mycelium in de nabijheid. Op deze wijze wordt een 

 zeer groot aantal lussen gevormd en het zijn deze, die tot het 

 vangen van aaltjes dienen, omdat deze dieren, wanneer zij over 

 het mycelium kruipen, spoedig in eene of meerdere dezer lus- 

 sen geraken en er slechts bij uitzondering in slagen zich weer 

 vrij te maken; integendecïl geraken zij in steeds meer lussen 

 verward. 



Terwijl het dier moeite doet zich uit zulk eene lus te bevrijden, 

 vormt deze een zijtak, die door de huid in het inwendige der nematode 

 dringt, en ten slotte, door steeds verder daarin doortedringen? 

 het dier doet afsterven. De schimmel ontwikkelt zich nu ten 

 koste van het gedoode dier verder en brengt takken voort, die 

 naar buiten gaan en daar conidiën vormen, die vervolgens weer 

 nieuwe myceliën doen ontstaan. 



Bij voortgezette cultuur vormen zich ook hier zoogen. „Dauer- 

 zellen" en wel op geheel dezelfde wijze als bij Harposporium. Hier 

 ontstaan zij echter niet alleen in het lichaam van het gedoode dier^ 

 maar eveneens daar buiten, terwijl zoowel cellen in het midden 

 van myceliumdraden, als ook eindcellen in „Dauerzellen" kunnen 

 veranderen. Terwijl deze veranderingen plaats hebben, worden 

 aan hetzelfde mycelium nog voortdurend conidiën afgesnoerd. 



[W. Zopf Nova Acta Acad. j. 

 Caes. Leop.-Carolj Bd. 52, 1888]. 



