— U4 - 



naar de meening der ouden oorspronkelijk wit was, loopen de 

 verhalen der dichters nog al uiteen. 



Volgens den één verkreeg zij die, doordat Venus op het ge- 

 kerm van Adonis toesnellende, zich de voeten aan een rozen- 

 struik kwetste en het daarbij gestorte bloed de roos eene roode 

 kleur deed aannemen. Volgens anderen werd Venus, bij zekere 

 gelegenheid zoo verstoord op Cupido, dat zij naar een rozen- 

 struik liep, er een tak afbrak en er hem tot bloedens toe mede 

 kastijdde, en zou het dat bloed geweest zijn, dat de roos rood 

 kleurde. 



ï^og was door de oude Grrieken de roos gewijd aan Harpo- 

 crates, den god der stilzwijgendheid. Bij latere volken was 

 zij ook het zinnebeeld der jeugd, der onschuld en der stil- 

 zwijgendheid. Van dit laatste is het gezegde „sub rosa, onder 

 de roos" afkomstig. Het was toen gewoonte om bij gastmalen, 

 waar men wenschte, dat alles wat er gedurende den maaltijd 

 gesproken werd geheim bleef, eene roos aan de zoldering te 

 hangen. Of het middel wel altijd afdoende was, wordt niet 

 vermeld. 



Ook in de boeken van het oude testament wordt van de 

 roos gesproken, echter alleen als zinnebeeld ; toch was het bij 

 de Joden gewoonte, zich bij feestelijke gelegenheden met rozen 

 te bekransen ; van hen is deze, in het gansche oosten verspreide 

 gewoonte, naar Grriekenland en naar Kome overgegaan, en 

 enorm was de luxe, die ten tijde der Romeinsche keizers met 

 rozen gedreven werd. 



Rozenkransen droegen de ouden bij iedere feestelijke gele- 

 genheid, bij offers en bij maaltijden ; de bruid droeg een krans 

 van mirtentakken, rozen en andere bloemen onder haar pur- 

 perkleurigen sluier; met rozenkransen tooide men de hoofden 

 der beelden van goden en menschen, of legde ze aan hun 

 voeten; rozenkransen wierp men den vorst in zijn wagen, als 

 hij een plechtigen intocht hield ; met rozen en bloemfestoenen 

 versierde men de poort, waardoor het zegevierende leger 

 binnentrok ; rozen wierp men den zegepralenden veldheer toe. 



Vóór alles mocht bij een feestelijk maal de roos niet ont- 



