— 746 — 



naar onzQ munt gerekend voor eene waarde van f 240.000 

 besteedde. Keizer Heliogabalus liet eens een zijner vijvers 

 geheel met rozewater vullen ! 



Gedurende het koude jaargetijde lieten de Romeinen de 

 benoodigde rozen met groote kosten uit Egypte komen, doch 

 weldra wisten zij zich die midden in den winter te verschaffen 

 in trekkassen, die door middel van buizen met water verwarmd 

 werden. In deze kunst brachten zij het spoedig zoover, dat 

 toen de Egyptenaren den keizer Domitianus, wiens geboorte- 

 dag op den 9^" E'ovember viel, een groot eerbewijs meen- 

 den aan te doen, door hem in dat ongunstige seizoen een 

 geschenk van rozen aan te bieden, dit geschenk van de hand 

 werd gewezen. Een der toenmalige geschiedschrijvers riep 

 daarbij uit: „zend ons slechts koren, wij zullen u wel rozen 

 zenden." Dit was echter grootspraak, want alle rozenkwee- 

 kerijen van Italië waren niet in staat de bloemen voort te 

 brengen, welke de wereldstad Rome alleen behoefde voor sieraad 

 en genot bij feestmaaltijden, voor pronk van tempel en altaar, 

 tot versiering der graven, voor het vervaardigen van rozenolie en 

 rozenwater, van zalven en essences, voor het gebruik in de 

 keuken en tot bereiden van artsenijen. Gransche scheepsladingen 

 moesten voortdurend uit het buitenland ingevoerd worden, en 

 ongeloof elijke sommen gelds werden daarvoor betaald. 



En mag er thans zulk een overdreven rozenmanie niet meer 

 heerschen, toch heeft deze bloem in de algemeene achting nog 

 niets verloren. ïsTog heden ten dage worden de rozen in 

 groote hoeveelheden in Turkije, Arabië, Marokko, Egypte, 

 Perzië, Indië, China en Japan aangekweekt; hoe het bij de 

 andere volken ging zullen we verder zien. 



In de IS"" en 14" eeuw droegen vrome menschen soms 

 kronen van rozen ter gedachtenis aan de doornenkroon, welke 

 de Heer in zijn lijden gedragen had. Lodewijk de Heilige, 

 koning van Frankrijk, zond geregeld eiken Vrijdag eene kroon 

 van rozen of andere bloemen aan zijne dochters, ter herinne- 

 ring aan de doornenkroon. 



In de middeleeuwen, toen de ridderschap haar glanspunt 



