— 748 — 



en zijne gramschap vreezende, sloeg zij den mantel nog dichter toe. 

 Toen hij daarop toetrad en den mantel openrukte, zag hij niets 

 dan roode en witte rozen. 



Hoezeer de roos ook in stand en waarde gebleven is, heeft zij 

 ook een tijdvak beleefd, waarin zij minder achting genoot. 



Met den ondergang van het westersche keizerrijk, met den 

 ondergang van kunsten en wetenschappen, viel ook de cultuur 

 der rozen. Slechts in de kloostertuinen werden zij nog verpleegd, 

 en gelijk wij den Benedictijner-monniken de bewaring der oude 

 klassieken danken, zoo hebben zij ook door de cultuur en de 

 verspreiding der rozen op onze dankbaarheid aanspraak. 



Door hen kwamen de rozen naar Engeland, en van daar brachten 

 de Benedictijner Bonifacius en zijne reisgezellen haar naar 

 Nederland en Duitschland. Hier liet keizer Karei de Groote zich 

 zeer aan hare cultuur en de verspreiding gelegen liggen. Hij ver- 

 trouwde het opzicht der keizerlijke tuinen toe aan de Engelsche 

 Benedictijner-monniken en in de vele verordeningen, die hij voor 

 het bebouwen der lands en voor den aanleg van tuinen gaf, was 

 onder de gewassen, waarvan de aanbouw bevolen werd, de 

 roos in de eerste rij gesteld. 



In Duitschland was het vooral in Thüringen en Hessen, waar 

 in de middeleeuwen de rozencultuur tot hoogen bloei kwam, en 

 Frankfort heeft zelfs aan eene rozensoort den naam gegeven. 



In Engeland speelde de roos eene groote rol. Koningin 

 Elisabeth liet zelfs op eenige munten eene roos slaan. 



Van alle landen werd zij in Frankrijk echter het meest de 

 lievelingsbloem van arm en rijk ; ze is dit gebleven tot op den 

 huldigen dag. In de 14® eeuw was het hoofdzakelijk de stad 

 Rouaan, waar de rozenluxe ten top werd gevoerd. Evenals bij 

 de Romeinen tooide men er zich mede bij feesten en bestrooide 

 er vloer en tafel mede. 



Tot in de 17® eeuw waren de Fransche groeten verplicht, 

 wanneer zij van het Parlement kwamen, de ruimte met rozen te 

 versieren. 



In de vorige eeuw was Montpellier door hare rozen beroemd ; 

 men beweert, dat er vóór de groote revolutie kweekers waren 



