ïïet spreekt van zelf, dat op deze wijze behandeld vele 

 pitten verstikken, zoodat de methode daarom alleen reeds af 

 te keuren is. 



Water moeten de gezaaide pitten in voldoende hoeveelheid 

 hebben; men zorge daarom, dat de grond nooit al te droog 

 wordt. 



Geregeld begieten om de twee a drie dagen, daar waar de 

 grond wat te droog is, wordt derhalve noodig geacht. 



Cultuur en onderhoud der hoornen. De blimbingboom wordt 

 niet bijzonder groot. Drie tot vijf meters is de hoogte, die hij 

 hier bereiken kan. 



In de schaduw kan hij even welig groeien als op een open 

 terrein. De beste plaats is echter daar, waar de plant de volle 

 zon krijgt, en tevens beschut is tegen den wind; op zulk een 

 plekje geeft de boom het meeste voordeel. 



De inlanders, die over geene uitgestrekte erven te beschikken 

 hebben, zorgen daar evenwel weinig voor en trachten slechts te 

 profiteeren van hetgeen zij bezitten. 



Zij kweeken de blimbing dan ook op hunne erven dichtbij 

 elkander (soms op een afstand van 2- 5 meter) tusschen alle 

 mogelijke andere boomen in ea zeer dikwijls op zwaar bescha- 

 duwde plaatsen. 



Yolgens ouden van dagen houden blimbingboomen op die 

 wijze geplant, reeds na 20 a 25 jaren op met vrucht dragen. 



Hoe oud ze anders, steeds voordeel afwerpend, kunnen 

 worden, weet niemand te zeggen; gevallen zijn bekend, dat 

 blinibingtuinen van vader op zoon tot in het derde geslacht zijn 

 overgegaan en zulks zonder dat de boomen, die steeds geregeld 

 droegen, ooit volgens de regelen der kunst gesnoeid werden. 



Maakt men in de omstreken van de hoofdplaats Demak eene 

 wandeling langs de Toentang-rivier of langs het afvoerkanaal 

 in de kampoengs Sampangan, Blambangan, Karangbajan, 

 Djogolojo, Tempoeran enz. dan ziet men palen ver niets anders 

 dan aan elkander grenzende blinibingtuinen, meestal op erven. 



Maar w^aarom juist langs den rivierkant? 



