— 783 — 



te zeggen, dat de vruchten niet uit de bloemen zelve voortko- 

 men, maar aan de plaats „waar de bloemdragende steeltjes 

 te zamen stooten". De vleezige kapsel vrucht is rondach tig, een 

 weinig saamgedrukt en bevat 1 — 2 zaden, die de grootte 

 hebben van eene wilde kastanje. Men geeft op , dat ze 

 2.5 — 3 cM. breed zijn en 12 — 15 gram wegen. Hier geoogste 

 bleken mij lichter te zijn ; het gemiddeld gewicht was slechts 

 11 gram. De zaadschil is zeer hard, oneffen, donkerbruin en 

 heeft eene dikte van 3-4 mM. , de kern is geelachtig, zeer 

 olierijk en zoet van smaak. De këmirizaden, die een bestand- 

 deel uitmaken van verschillende gerechten aan de rijsttafel, 

 worden hier, naar gelang van het seizoen, verkocht voor 5 — 15 

 ct. per 100 stuks. Rumphius bew^eert, dat men er niet te veel 

 van moet eten, want , zegt hij , ze maken dronken I Het best 

 is 't ze te braden, totdat de schaal in brand vliegt, die men 

 terstond uitbluscht. 



De wortel van de kemiri geeft eene bruine kleurstof. Soms 

 vindt men op den stam en ook op de vruchten eene soort 

 van gom, de laatste wordt door de inboorlingen van Tahiti 

 gekauwd. 



De kemiri is vooral van belang om de olie, die men uit de 

 zaden bereiden kan. Volgens Schaedler 2), aan wien ik ver- 

 schillende gegevens ontleen, geven 100 KGr. këmirizaden 

 65—70 KG. schillen en 30—35 KG. kernen, die 60—65 % 

 olie bevatten. In de kernen van op Java gewonnen zaden 

 vond Dr. Greshoff 66.6 olie. 



Volgens Schaedler is de samenstelling der kernen als volgt : 

 Indische Tahitische 

 olie 59.8 "1^ 62.1 7„ 



organische stof 31.5 „ 29.5 „ 



waarin eiwitstoffen 23 22.5 



asch „ 3*4 „ 



water 5.2 „ 5.0 „ 



Watt, Dict. of the econ. Prod. ol' India. 

 ^) Technologie der Fette. 



