— 786 — 



tot de sterk drogende oliën. Men kan de oliën onderscheiden in 

 drogende en niet drogende oliën. De eerste blijven, aan de 

 lucht blootgesteld, altijd meer of minder vloeibaar ; na langoren 

 tijd worden ze wel dikker en bovendien rans, maar drogen niet 

 op. De drogende oliën veranderen onder den invloed der lucht 

 door opneming van zuurstof in stoffen, die in de gewone oplos- 

 middelen onoplosbaar zijn. Zij bevatten allen glyceriden van 

 lijnolie-zuur, en hoe hooger het gehalte daarvan is, des te beter 

 drogen ze op. Het best onderzocht is de lijnolie. Men heeft 

 gevonden, dat de eigenschap om op te drogen in sterker mate 

 verkregen wordt, indien men de olie langen tijd onder toetreding 

 van lucht verhit of beter nog kookt onder toevoeging van eene of 

 andere stof, die zuurstof afgeeft, zooals loodoxyde, menie of bruin- 

 steen. De bijzonderheden der bereiding van lakken en vernissen 

 worden echter door de fabrikanten veelal geheim gehouden. 

 In den laatsten tijd schijnt de aandacht weer meer gevestigd 

 te zijn op de kemiriolie als grondstof voor de fabrikatie van 

 laltken en vernissen. Daar het koken van de olie met de oxy- 

 datiemiddelen dikwijls brand geeft, heeft men het vorige jaar 

 eene andere methode toegepast, waarbij de tot 100° verwarmde 

 olie met zuurstof behandeld wordt, of wel men kookt de olie in 

 een gesloten ketel met oververhitten stoom op, terwijl er 

 lucht in fijne stralen door geleid wordt en leidt dan ozone in 

 de tot op de gewone temperatuur afgekoelde olie. 



De këmirizaden worden bij sommige inlandsche spelen 

 gebruikt. Mijn vriend Dr. C. Sj^ouck Hurgronje, wien ik daar- 

 over inlichtingen vroeg, had de welwillendheid mij eenige korte 

 mededeelingen te geven, welke ik hieronder doe volgen en die, 

 ik twijfel er niet aan, den lezers van dit tijdschrift zeker wel- 

 kom zullen zijn. 



Velerlei zijn de spelen, waarbij men kemiri-noten gebruikt. 



I. Het eenvoudigste bestaat hierin, dat elk der spelers 

 eene noot heeft, waarmede zij beurtelings trachten die des 

 anderen, die daartoe op den grond gezet wordt, stuk te 

 slaan. Dit heet Maleisch adoe hëmiri^ Atjèhsch^o^jjó ? hbh krèh, 



fcjoend. timpoeh oïgèmprek. Beide noten moeten óf ronde (c^ya^o^, 



