— 789 — 



hoentoet (staart) 



O A 



dada (borst) 

 goeloe (hals) 

 éndas (hoofd) 



êntas-ëntasan (grens) 



eigenaars van deze nietig (keba- 

 hoel}^ en hij moet opnieuw van 

 de grens uit gooien. Ten slotte is 

 ieders buit de noot, die hij geraakt 

 heeft, met al degenen, die daarach- 

 ter (naar den staart der slang toe) 

 liggen, zoodat bijv. A 4 noten zou 

 krijgen. 



Eene variatie hiervan heet bij de 

 Soendaneezen hantjoeJ. Eene andere, 

 waarbij als grens een doelsteen {toe- 

 joe) dient, heet tagon. Allen werpen 

 dan eerst van de inzetrij naar die 

 toejoe^ en wie den steen raakt, krijgt 

 den geheelen inzet. 



De Bantensche Javanen noemen 

 het djiras oela naar den bloedzuiger: 



patjetan ^ de Soendaneezen van Ban- 

 ten : ngadoe jpandjang of lodjor. 

 Y. Tjira s (of djira % éndas) (of djamhan.) Men plaatst de inge- 

 zette noten op eene rij, die evenwijdig loopt met de grens (m^«8- 

 ëntasan). Ieder gooit eerst van de grens af zijne werpnoot zoover 

 mogelijk over die rij heen, altijd wel te verstaan binnen eenen af- 

 stand, van waar hij meent, nog met succes op de inzetnoten te 

 kunnen mikken. Hij maakt zich zoodoende den eersten worp 

 wel moeielijk, maar wie het verst gegooid heeft, mag het 

 eerst mikken. 



Ziet een der spelers, dat het hopeloos is, nog verder te 

 werpen dan een zijner voorgangers, dan geeft hij er soms de 

 voorkeur aan, zoo dicht mogelijk bij de rij te komen liggen 

 om de laatste te zijn. Die laatste heeft namelijk het voorrecht 

 eener afwachtende rol, die men met het woord ndjamhoe (Soend. 

 njala) aanduidt: hij mag, wanneer allen gespeeld hebben, de 

 rest van den inzet eenvoudig wegnemen, zonder mikken. De 

 loop van het spel is overigens, dat ieder speler na eiken worp 



III. 45 



