— 846 — 



bast te geven; ook dit berust op belemmering van den 

 saptoevoer". 



„Het is eigenlijk geen snoeien; met de nagels van duim en 

 vinger knijpt men de punten der takjes af; wordt de gewonde 

 plaats een weinig verscheurd, zoo doet dit geen schade". 



„Door spoedig verwijderen der waterlooten moet het afknijpen 

 geholpen worden, daar anders de goede werking er van aanmer- 

 kelijk verzwakt wordt". 



Het eigenlijke snoeien komt dan tegen den winter en bestaat in 

 het wegsnijden van afgedragen hout, waarvan geen rijke vrucht 

 meer te wachten is, en dat dan plaats maakt voor nieuw hout. 



Deze twee soorten van snoei vindt men, althans in de theorie, 

 bij de koffieplanters in Zuid-Indië terug; want de praktijk laat, naar 

 hun eigen erkentenis, dikwijls te wenschen over. Het eigenlijke 

 snoeien heet natuurlijk pruning-^ het inkorten en uitdunnen met 

 de hand van uitloopende loten, ten einde op het overblijvende hout 

 de vruchtdracht te bevorderen , heet handUng. Het bestaat voor- 

 eerst in het wegnemen der waterloten en ten tweede, bij koffie, 

 niet zoo zeer in het inkorten van twijgen dan wel in het afrukken 

 van pas ontwikkelde oogen en jonge takjes, die men te overvloedig 

 vindt, of die door hun richting naar den stam toe, de boomkroon 

 te veel zullen verdichten, of die te zeer evenwijdig met den tak, 

 het karakter van waterloten hebben. 



Met het handling matigt en regelt men den jongen groei; met 

 het pruning verwijdert men het verouderde om jongen groei te 

 bevorderen. 



Het voordeel, dat men in die streken door deze methode zegt te 

 bereiken, is niet zoozeer het opvoeren van de productie van een 

 enkel jaar dan wel het geregeld verzekeren van eene flinke pro- 

 ductie jaar op jaar. 



Zeker zou van al onze Indische vruchtboomen de productie niet 

 zoo wisselvallig zijn, indien men hier het snoeien van vrucht- 

 boomen even vanzelf sprekend noodzakelijk rekende als in Europa. 



Hier doet men noch aan enten, noch aan snoeien, en meent 

 dan toch geregeld goede vruchten te mogen verwachten. Geen 

 beter opleiding tot wijzer inzicht dan de kennisneming van de 

 vruchten-cultuur, zooals Semler die beschrijft. 



De behandeling der nootvruchten en sapvruchten, welke de 

 tweede helft van dit deel vormt, is, met uitzondering altijd van de 



