— 83 



al niet op gelijke wijze behandelen mag als onze reeds 

 in geregelde cultuur geteelde gewassen, zulks voorshands 

 als iets tijdelijks moet worden beschouwd, in zoovere 

 verklaarbaar, dat het hier een tot nog toe in het wild 

 voorkomende plant betreft, welke, om haar aan 's men- 

 schen wil ondergeschikt te maken, nog een voortgezette 

 cultuur behoeft. 



Voor het zuiveren en de verdere bewerking van het 

 zaadpluis wordt, naar ons de bevolking van Parigi en 

 omstreken verzekerde, volkomen droog weder gevorderd, 

 omdat dat pluis zich anders niet uitzet en aan vocht bloot- 

 gesteld, spoedig zwarte vlekken vertoont. 



Een vochtig klimaat als over het algemeen in de berg- 

 streken van de Preanger en niet in het minst op Tan- 

 djoengsari heerscht, zou dus reeds daarom alleen te veroor- 

 deelen zijn. 



Na den pluk worden de vruchten, gedurende 2 of 3 

 dagen, soms langer, in de zon te drogen gelegd ; sommigen 

 doen dit aanstonds op den beganen grond, anderen bezigen 

 hiertoe een onderlaag van njiroes, tampirs of ander bamboes- 

 vlechtwerk. Zijn de hulzen opengesprongen of droog ge- 

 noeg om gespleten te worden, dan worden deze verwij- 

 derd en wordt het pluis, dat nog in een min of meer com- 

 pacte massa samengevat is, nog eens afzonderlijk in bam- 

 boesmanden in de zon gedroogd, tengevolge waarvan 

 het zich uitzet. Dit drogen duurt, naarmate van de weers- 

 gesteldheid en naargelang de vruchten meer of minder 

 rijp zijn, van enkele dagen tot eene week. Alsnu gaat 

 men tot zuiveren over. De meesten doen dit door de vezels 

 met de vingers te pluizen. Hiertoe wordt niet alleen een 

 zekere bedrevenheid gevorderd, doch niet in het minst ook 

 een volkomen windvrije plek, omdat het fijne pluis zoo 

 licht stuift. Sommigen bedienen zich van hetzelfde werk- 

 tuig als algemeen voor het zuiveren van kapas [katoen] in 

 gebruik en bekend is onder de benaming van pahindesan. Dit 

 bestaat uit twee boven doch dicht aan elkander geplaatste, 



