— 146 — 



rijke grond slechts weinig van zijn rijkdom voor de plant 

 beschikbaar stelt. Iedere grondbewerking kan als direct 

 gevolg slechts veroorzaken, dat de samenstellende deelen 

 van den grond op eene andere wijze gegroepeerd worden, 

 zoodat nu slechts de vraag te beantwoorden valt, bij welke 

 groepeering der gronddeeltjes de bovengenoemde voorwaar- 

 den het best vervuld worden. 



Tot dit doel zullen wij deze voorwaarden in de volgende 

 pagina's elk voor zich nader beschouwen. 



Het in den grond dringen der wortels. 



Wat de eerste voorwaarde betreft „het trachten te ont- 

 gaan van de mechanische hindernissen, die de ontwikke- 

 ling der wortels in den weg zouden kunnen treden", zoo 

 spreekt het van zelf, dat deze in verschillende grondsoor- 

 ten kunnen voorkomen. Evenals een harde rots het binnen- 

 dringen van een weeken buigzamen wortel onmogelijk maakt, 

 evenzoo zal eene aardmassa, waarvan de fijnste deeltjes 

 nauwsluitend tegen elkaar liggen, den lengtegroei van de 

 wortels in belangrijke, dikwijls zelfs onoverkomelijke mate 

 bemoeilijken. Zulke ondoordringbare lagen vindt men dik- 

 wijls tusschen lossere gronden, de z.g.n. padas- of tjadas- 

 ïagen, maar ook de geheele grond kan er uit bestaan, zooals 

 bij taaie, fijne klei (o. a. in enkele streken van het Sera- 

 joe-dal en van Bagelen) meermalen het geval is. 



In zandgronden ontstaan deze lagen, doordat zich in de 

 porieën tusschen de zandkorrels fijne samenhangende aard- 

 deeltjes (dikwijls sterk ijzerhoudend) afzetten ; bij klei vor- 

 men zij eene homogene massa. In beide gevallen zijn zij 

 volkomen dicht en voor de plantenwortels ondoordringbaar. 

 Zulke grondlagen bemoeilijken niet alleen de ontwikkeling 

 der planten door de hindernis, die zij aan de uitbreiding 

 van het wortelnet veroorzaken, maar ook nog indirect daar- 

 door, dat zij de oorzaak zijn van het niet kunnen afvloeien 

 van het in den grond overtollige water. 



