— 148 — 



ontwikkelen, en dus slechts eene betrekkelijk kleine hoe- 

 veelheid grond door de plantenwortels benut kunnen wor- 

 den. Wij mogen daarom aannemen, dat hoe losser de grond 

 is, des te dieper de wortels zich zullen kunnen uitstrek- 

 en des te gemakkelijker zij zich ook in de breedte ver- 

 spreiden, waaruit weer direct volgt, dat per plant grooter 

 grondmassa beschikbaar zal zijn, wat niet anders dan aan 

 haar ontwikkeling ten goede kan komen. 



Grond- Tempera tuur. 



De factoren, die de grondtemperatuur beheerschen, zijn 

 verschillende. Als warmtebron geldt in de eerste en voor- 

 naamste plaats, ja bijna uitsluitend, de zonnewarmte. De 

 warmte, ontwikkeld ten gevolge van chemische en bacteri- 

 ologische onzettingen in den grond en eventueel in den 

 mest, alsook door condensatie van water, zijn onbeduidend 

 in vergelijking van eerstgenoemde, en niet in staat gedu- 

 rende eenigen tijd eene duidelijk waarneembare tempe- 

 ratuursverhooging tot stand te brengen. 



De oppervlakte van den grond verwarmt zich direct door 

 de daarop vallende zonnestralen, terwijl de diepere grond- 

 lagen hun warmte verkrijgen door geleiding uitdehooger 

 liggende. De temperatuur van de oppervlakte hangt dus 

 af, afgezien van de intensiteit der zonnestralen en van den 

 hoek, waaronder deze den grond bereiken, van het warmte- 

 absorbtie- vermogen, van de soortelijke warmte (s. w.) van 

 de bovenste grondlaag, van de warmtegeleiding, en van den 

 op den grond voorkomende plantengroei. 



Hierbij valt op te merken, dat donker gekleurde grond- 

 soorten de warmte sterker absorbeeren dan licht gekleurde, 

 en ruwe oppervlaktes meer dan gladde, en verder, dat de 

 s. w. der vaste gronddeelen veel kleiner is, dan die van 

 water. De s. w. van water 1 zijnde, is die der vaste grond- 



