— 149 — 



deelen gemiddeld ± 0.25 ; voor eene gelijke temperatuurs- 

 verhooging is voor water dus 4 maal zoo veel warmte 

 noodig als voor de vaste gronddeelen. Daardoor verwarmt 

 zich een waterrijke grond veel langzamer dan een water- 

 arme. Het warmtegeleidingsvermogen van den grond wordt 

 natuurlijk geheel bepaald door die van zijn bestanddeelen 

 en van die der stoffen, die de ruimten tusschen de 

 gronddeeltjes opvullen. Nu zijn de vaste bestanddeelen 

 ook veel beter warmtegeleiders dan het water, maar de 

 warmtegeleiding door lucht is bijna gelijk 0, waaruit volgt, 

 dat compacte grondsoorten de warmte beter geleiden dan 

 losse, en waterrijke beter dan droge. 



Naast al deze factoren, die tot verhooging van de grond- 

 temperatuur kunnen medewerken, staan die, welke eene 

 afkoeling veroorzaken. Daartoe behoort in de eerste plaats 

 de uitstraling, die in de zelfde mate plaats heeft als de 

 absorbtie maar niet minder het warmteverlies, waaraan de 

 grond onderhevig is, tengevolge der verdamping. Vooral 

 deze laatste factor maakt, dat natte grondsoorten zelden 

 een eenigszins hooge temperatuur bereiken. Een sterke 

 ventilatie heeft verlaging van temperatuur ten gevolge, 

 wanneer de lucht kouder is dan de grond ; in het tegenge- 

 stelde geval is temperatuursverhooging het gevolg. Be- 

 langrijke afkoeling van den bovengrond kan mede veroor- 

 zaakt worden door den regen of ander indringend water. 



De plantengroei werkt in 't algemeen neutraliseerend op 

 temperatuurverschillen, maar in totaal verlagend op de 

 grondtemperatuur. 



Bij sterke insolatie zal dus een begroeide grond koeler 

 zijn dan een onbegroeide, en na nachtelijke af koeling is de 

 •onbegroeide kouder. Het gemiddelde over het geheele 

 tijdsverloop geeft echter eene lagere temperatuur voor be- 

 groeide gronden. 



Dit laat zich gemakkelijk verklaren, aangezien de plan- 

 ten en de daartusschen min of meer stagneerende lucht 

 beschuttend werken, zoowel tegen verwarming als tegen 



