— 195 — 



Met het oog op de zeer groote rol, die de teelaarde bij 

 de plantenvoeding speelt, zullen wij de wijze van optreden 

 van deze stoffen aan eene nadere beschouwing dienen te 

 onderwerpen. Wij hebben ons o.a. de vraag te stellen, on- 

 der welke omstandigheden, bij welke groepeering der grond- 

 deeltjes, de oplossende werking der humus het meest vol- 

 komen zal zijn, en nu is het wel eigenaardig, dat juist 

 bij een hoog humusgehalte, de meest gunstige groepeering 

 der gronddeeltjes het gemakkelijkst verkregen wordt. 

 Hieronder zal &iarop nog nader worden teruggekomen. 



Eerst zij echter opgemerkt, dat de plantenresten in den 

 grond direct of indirect een belangrijk aandeel hebben in 

 de voeding der planten. Ten gevolge der verrotting ver- 

 binden zich de elementen, waaruit zij samengesteld zijn, 

 tot anorganische verbindingen, die voor de plant gemakke- 

 lijk opneembare voedingsstoffen leveren. Omdat deze ver- 

 rotting slechts langzaam en geleidelijk plaats heeft, vormen 

 deze organische resten eene voortdurende bron van gemak- 

 kelijk opneembaar plantenvoedsel. Maar deze bron vloeit 

 natuurlijk alleen dan, wanneer de grondstoffen in anorga- 

 nische stoffen overgaan, d.i. dus, wanneer de voorwaarden 

 voor eene normale ontbinding in den grond aanwezig zijn, 

 en deze voorwaarden zijn: lucht, vocht en warmte. 



Terwijl een gedeelte der plantenresten bij haar ontbin- 

 ding plantenvoedmgsstoffen levert, vormen zich uit een 

 ander gedeelte verbindingen, die de voeding der cultuur- 

 gewassen middellijk bevorderen. Dit zijn de z.g.n. hu- 

 musstoffen en het koolzuur. 



Het mag als bekend verondersteld worden, dat bij de 

 verweering van kristallijne gesteenten, de levende en doode 

 planten eene gewichtige rol spelen. Ieder soort veldspaat, 

 glimmer, augiet of ander gesteente, dat in klei kan over- 

 gaan, moet vooraf eene scheikundige ontleding ondergaan, 

 welke ontleding bijna uitsluitend met behulp der ont- 

 bindingsproducten van organische overblijfselen, n.1. 

 koolzuur en humus, tot stand komt. Deze ontleding bestaat 



