— 230 — 



ming van kruimels, de doorlaatbaarheid voor water ver- 

 groot wordt. Hierin ligt ook de verklaring van het feit, 

 dat bij toenemend humusgehalte de hoeveelheid drai- 

 nagewater bij kleigronden vermeerdert, bij zandgronden 

 vermindert. 



d. In kleigronden wordt bij toenemend humusgehalte 

 minder water verdampt ; het omgekeerde geldt voor zand- 

 gronden. De verklaring hiervan is deze. De humus zelf 

 geleidt het water minder snel dan klei. Bovendien wordt 

 door de vorming van kruimels 't aantal niet capillaire 

 ruimten vermeerderd. De toevoer van water naar de op- 

 pervlakte wordt dus verminderd en bij gevolg ook de 

 verdamping. 



De werking der humusstoffen op den vochtigheidstoestand 

 van den bodem is dus hoofdzakelijk hierin te zoeken, dat 

 lichte gronden, die hun water gemakkelijk verliezen, tenge- 

 volge van hunne verhoogde watercapaciteit vochtig blijven, 

 terwijl zware gronden, die hun water moeilijk verliezen, 

 meer doorlaatbaar worden, waardoor de schadelijke in- 

 vloed van te groote hoeveelheden water vernietigd, in elk 

 geval verminderd wordt. 



In aansluiting met het voorgaande kunnen wij nu 

 overgaan tot de bespreking van het zoo gewichtige pro- 

 ces, dat men bestempelt met den naam van „uitzuren". 



Onder uitgezuurden grond verstaan wij een bodem, die 

 zich na het omwerken der oogstresten bevindt in een 

 lossen, kruimeligen toestand; hij bezit een normalen, 

 gelijkmatigen vochtigheidstoestand en is meer of minder 

 rijk voorzien van assimileerbare plantenvoedingsstoffen. 



Deze voor den plantengroei zoo gunstige toestand, kan 

 bereikt worden door braakligging en daarop volgend tijdig 

 bewerken van den grond met ploeg en cultivator. 



Bij de gewone droge cultures is de grond door de ver- 

 damping der planten en door droogte sterk uitgedroogd. 

 Wordt nu de bodem vlak omgewerkt en daarna aan braak- 

 ligging blootgesteld, dan is het eerste gevolg hiervan dat 



