— 288 — 



filtreerde. Nu kan men op die wijze wei de algen zelve 

 tegenhouden, maar is het helaas niet steeds mogelijk om 

 tevens de slechte reuk en smaak weg te nemen. 



Het bleek dus, dat eigenlijk geen der bekende methoden 

 om water te zuiveren voldeed, wanneer het een water- 

 voorziening betrof, die uit een open reservoir geschiedde 

 en waarbij algen als verontreinigers in het spel waren. 



De gewone raad was dan ook, dat men maar het beste 

 deed in zulke gevallen, de reservoirs te vervangen door 

 een andere wijze van watervoorziening, waarbij de ge- 

 vreesde verontreiniging door algen zoude uitgesloten zijn. 

 Natuurlijk was men gewoonlijk maar matig met zulk een 

 raad ingenomen, daar de reservoirs meest veel gekost 

 hadden en niet zonder nieuwe kosten konden tot stand 

 gebracht worden, terwijl men over eenigen tijd weder 

 voor dezelfde geschiedenis zou staan. 



Te begrijpen is het dus, dat men naar een andere methode 

 omzag om het water, dat door algen was besmet, te reini- 

 gen en voor het gebruik wederom dienstig te maken. 



Daar een mechanische reiniging niet afdoende was ge- 

 bleken, was het duidelijk, dat men een methode in een 

 andere richting moest gaan zoeken en men aan die methode 

 de eisch moest stellen, dat zij pernicieus zoude zijn voor 

 het leven van de algen, maar tevens onschadelijk voor 

 den verbruiker van het gereinigde water. 



Nu zijn er wel verschillende vergiftige stoffen, welke het 

 leven -der algen schaden, maar die zijn niet zoo geheel 

 onschadelijk voor den mensch, ten minste niet wanneer 

 deze laatste niet al te sterk van maag of ingewanden is. 



Alvorens echter de proeven in het groot te doen, werd 

 eerst in het laboratorium nagegaan, welke zouten van zware 

 metalen wellicht dienst konden doen als verdrijvers der 

 algen, en werd toen gevonden, dat onder de meest on- 

 schuldige tevens voor het menschelijk lichaam, wel het 

 kopersulfaat behoorde. 



Er werden reincultures gemaakt van de verschillende 



