— 300 — 



In verband met deze Spartaansche wijze van optreden 

 beschouwen de natuuronderzoekers het als een groot geluk, 

 dat de hoogere dieren niet in een rechte lijn van de spinnen 

 afstammen. 



Zeiden wij in den aanvang, dat de spinnen zich over het 

 algemeen niet in de sympathie van het menschdom mogen 

 verheugen, het moet worden erkend, dat de wijze, waarop 

 zij zich bij een oppervlakkige beschouwing aan ons mani- 

 festeeren, daartoe wel eenige aanleiding geeft. Wij behoeven 

 echter niet zoover te gaan als een Engelsch schrijver, die 

 van hen getuigt: „bloodthirsty and vindicative, treacherous 

 aud cruel, full of stratagem and artifice, highly venomous, 

 lurking in darkness, the spiders do not move our esteem." 

 Een nadere kennismaking toch leert ons, dat tegenover 

 al deze, in een blijkbaar zwartgallige bui geïnventari- 

 seerde eigenschappen een aantal andere kan worden ge- 

 steld, die den evenaar van onze weegschaal in een gun- 

 stiger stand vermogen te brengen, terwijl het niet valt 

 te ontkennen, dat ook onvoldoende kennis aan de esne, 

 vooroordeel en zelfs bijgeloof aan de andere zijde, het 

 hunne hebben bijgedragen tot miskenning dezer groep van 

 dieren. 



Zoo blijkt in de eerste plaats, de levenswijze der ver- 

 schillende spinnentypen van zóó verschillenden en uiteen- 

 loopenden aard te zijn, dat zij den natuuronderzoeker een 

 hoogst belangwekkend en nog slechts ten deele ontgonnen 

 terrein van onderzoek aanbieden. Merkwaardig is het 

 hierbij op te merken, hoe de morphologische kenmerken 

 voeren tot eene indeeling, die hand in hand gaat met eene 

 andere, die aan de levenswijze is ontleend en in den laatsten 

 tijd nagenoeg algemeen wordt aangenomen. Zij verdeelt de 

 spinnen in zeven biologische groepen, die wel is waar niet 

 volkomen scherp van elkander zijn te scheiden, maar toch 

 in hoofdzaak elk een goed kenbaar type voorstellen. Deze 

 groepen zijn de volgende. 



1. lerritelariae, Aardspinnen, die zich gaten in den 



