OVER HET „RANZIG" WORDEN VAN KLAPPER- 

 OLIE EN DE MIDDELEN OM DIT TE 

 VOORKOMEN. 



In het „Phüippine Journal of Science" van Februari 

 1906, komt een opstel voor van HerbertS. Walker aan- 

 gaande dit onderwerp, hetwelk mij belangrijk genoeg 

 toelijkt, om het hier verkort weer te geven. Wie meer 

 bijzonderheden omtrent de wijze van proefneming en cijfers 

 wenscht, te weten, verwijs ik naar het origineel. 



Een groot bezwaar tegen de toename van het verbruik 

 van klapperolie, is de onaangename eigenschap van gemelde 

 olie, om betrekkelijk spoedig ranzig te worden. Het is 

 dus van belang een olie te fabriceeren, die niet ranzig 

 ruikt of smaakt en dit ook op den duur niet wordt. In 

 het onderstaande zullen wij zien, wat de oorzaken van 

 dat ranzig worden zijn, en tevens daaruit afleiden, wat 

 de beste manier is om het ranzig worden te voorkomen. 



Bij de proefnemingen van Walker bleek in de eerste 

 plaats, dat de klapperolie niet zoo snel ontleedt, als men 

 dat gewoonlijk aanneemt. De gewone handelsolie, zooals 

 die te Manila voorkomt bevat 5 a 10 % vrij zuur, welke 

 hoeveelheid door lang staan slechts weinig verandert. Ook 

 door het vijf dagen lang doorleiden van droge of vochtige 

 lucht was geen verandering te bespeuren. 



Eene olie verkregen door persing van bij 80,- 90° gedroog- 

 de copra, vertoonde na een jaar evenmin een ranzigen 

 reuk of smaak als eene olie, die uit dezelfde copra 

 bereid was door extractie met petroleumaether en, die na 

 een jaar lang blootstaan aan de lucht slechts eene ver- 

 meerdering van 0,37 % vrij zuur onderging. 



