— 381 — 



3 — 5 zaden, soms meer, in één gat, op ouderlingen afstand van Hh 

 75 cM. Reeds na een dag of vier komen de jonge plantjes met 

 hunne beide groote zaadlobben boven den grond, en indien er geene 

 bijzondere storende invloeden optreden, staat het gewas na + 3 

 maanden in vollen bloei. 



De zorg voor de velden heeft in dien tusschentijd bestaan in 

 het meer of minder zorgvuldig wieden en in het nagaan van de 

 vele gewassen, welke men altijd op elke ladang in enkele exemplaren 

 aantreft als laboe, terong, widjen, tabak, katjang etc. etc. 



Deze werkzaamheden worden in hoofdzaak door de vrouwen 

 verricht, terwijl de man z'n tijd doorbrengt met het vervullen 

 zijner heerendienstplichten of met niets doen. Bij voorkeur woont 

 de familie in een pondok op de ladang. Daar is de Oeloenees in 

 zijn element, en trouwens, in vele gevallen ligt de ladang te ver 

 van de doesoen, om een anderen toestand mogelijk te doen zijn. 



Zij, die de meeste zorg aan hunne velden besteden, wieden drie 

 of vier maal, de laatste keer aan het einde van den bloeitijd. 



Yier maanden na het uitzaaien springen de eerste vruchten open. 

 In den regel worden deze echter niet geoogst, en terecht, daar 

 men hier meestal te doen heeft met ontijdig opengesprongen vruch- 

 ten, tengevolge van weersgesteldheid of rupsen vraat. 



Al naar mate de eigenaar meer of minder ijverig is, wordt d^ 

 verdere oogst in driemaal of in èèns binnengehaald. De eerste 

 wijze vraagt meer arbeid, maar men voorkomt schade door regen, 

 welke aanzienlijk kan zijn als men alles laat hangen tot dat alle 

 vruchten rijp zijn, dus gedurende twee a, drie weken. 



Soms worden de planten voor den bloeitijd getopt, waardoor de 

 zijtakken zich beter ontwikkelen en, daarmee in verband, het aantal 

 bloemen, dat voortgebracht wordt, toeneemt. Het al of niet doel- 

 treffende dezer bewerking hangt echter in zeer hooge mate af van 

 den toestand van het gewas, en moet voor elke ladang bepaald 

 worden, wat dikwijls uit het oog wordt verloren. Een aanplant 

 b.v. welke door te groote droogte klein is gebleven te toppen, heeft 

 eene averechtsche uitwerking. 



Aan ziekten en schadelijke insecten schenkt de Palembanger al 

 heel weinig opmerkzaamheid, en tracht zijne zorgeloosheid ten 

 opzichte van rupsen b.v. nog te verdedigen met de opmerking, 

 dat ze toch geen jongen voortbrengen. 



De ladangs worden zoowel op talang gronden als op de lagere 



