— 384 — 



de Ogan ten N.O. van Batoe Radja. Vrij duidelijk is de geheele for- 

 matie aan den benedenstroom der Lematang waar te nemen, onder 

 andere op verscheidene plaatsen tusschen Tjoeroep en Soengei Rotan. 



De renah- en lebak-gronden zijn voor de cultuur de meest ge- 

 liefde, maar ze bieden, door hunne lage ligging, ook de grootste risico. 



In verband met den waterstand is de planttijd van rijst, zoowel 

 als van katoen langs de rivieren later, dan op de hooger gelegen 

 bouwgronden. 



Men vindt hier ook vele gronden, welke alleen voor de katoen- 

 cultuur gebruikt worden, omdat ze in den westmoesson zoo diep 

 onder water staan, dat rijstbouw onmogelijk is. Deze worden dan 

 echter meer dan twee, tot vijf jaar achter elkaar gebruikt. 



De deugdelijkheid der renahgronden is voor een groot gedeelte het 

 gevolg van het zandgehalte der klei, waaruit ze bestaan, en buitendien 

 heeft er elk jaar nieuwe slibafzetting plaats, evenals op de lebak. 



De katoenaanplantingen liggen hier in groote complexen, welke 

 er over 't algemeen beter onderhouden uitzien dan hoogerop. 



In het begin van Juni of het laatst van Mei geplant, is het 

 gewas half September rijp, en in normale jaren geeft dat geene 

 moeilijkheden. De eerste maanden van zijnen groei behooren, wat 

 hoeveelheid regen betreft, tot de regelmatigste in het Palembangsche 

 klimaat. Wordt door het laat eindigen van den westmoesson echter 

 iets later geplant, dan kan een bandjir op het eind van September 

 onzettend veel schade doen. Zoo werd in 1904 in de benedenstreek 

 der onderafddeeling Lematang-ilir door een bandjir naar schatting 

 ruim 5000 picol katoen vernield. 



Omtrent de opbrengst per bouw zijn van de bevolking zeer 

 moeilijk juiste gegevens te verkrijgen. Als gemiddelde hoort men 

 noemen 3 a 4 picol; in de hoogere streken over het algemeen wat 

 minder dan beneden. 



Een enkele maal wordt als opbrengst van maagdelijken grond 

 15 pic. opgegeven. Een dergelijk bedrag is zeker het hoogste 

 wat bereikt wordt, en de opgaven van Teysmann in zijn rapport 

 zijn voor den tegenwoordigen toestand zeker te hoog. 



Door bet geringer aantal vruchten, dat de Palembangsche varië- 

 teit voortbrengt, vergeleken met de Javaansche, is de opbrengst 

 per bouw van de eerste geringer, niettegenstaande hare vruchten 

 grooter zijn. In hoeverre hierin door grondbewerking enz. ver- 

 betering te brengen is, zullen proeven moeten uitwijzen. 



