— 391 — 



hun normale donkergroene kleur, de bladstelen zwellen op, worden 

 verwrongen en de bladschijven krullen min of meer ineen. Zoo- 

 doende ontstaat er aan 't eind van het stammetje een knoedel van 

 stengel, bladstelen en bladschijven. 



Verkeert de plant verder in gunstige omstandigheden, dan vormen 

 zich uit okselknoppen zijstengels, welke schuin naar boven groeien 

 en aan hun uiteinde dikwijls weer betzelfde vei schijnsel vertoonen. 



De aangestaste planten zijn verloren, daar ze vrij wel geen 

 bloemen voortbrengen. 



Van groote beteekenis is de schade echter niet. 



De bevolking beweert, dat vooral te laat geplante velden er last 

 van hebben. Hoogstwaarschijnlijk is dit eene misvatting, ontstaan 

 doordat ook de planten, welke van droogte te lijden hebben, en dit 

 zijn in de hoogere streken allereerst de laat geplante „gila" genoemd 

 worden. 



c. Algemeen is een groene rups met zwarten kop, welke de bla- 

 deren aanvreet, deze losjes oprolt en zich daarbinnen verpopt. 

 De schade was noch bij de inlandsche noch bij de Egyptische van 

 belangrijken omvang, maar wel kwam het insect op zoo goed als 

 alle velden voor. 



d. Veel meer schade wordt veroorzaakt door de rups van Earias 

 fabia, welke soms als stengelboorder, en meer speciaal in den sten- 

 geltop, optreedt, maar vooral nadeel berokkent, als ze de jonge 

 vruchten aantast, daarin binnendringt en de zaden uitvreet. In 

 beide functies is ze reeds door Koningsberger beschreven (Teys- 

 mannia dl. XIV 1903). 



Door den aard van de vezel is de schade aan de Egyptische 

 katoen toegebracht grooter dan aan de inlandsche. Bij de Egyp- 

 tische komt veel vaker rotting en verkleuring voor. 



e. Een tweede rups, welke eveneens de vruchten aantast en de 

 zaden uitvreet, komt geheel overeen met een der Tineidae, welke door 

 Konijs gsberger in het boven aangehaalde artikel vermeld wordt. 



ƒ. In een enkel exemplaar werd nog een stengelborenHe rups 

 aangetroffen. Een poging, om haar zich te laten ontwikkelen tot 

 vlinder mislukte, zoodat er verder niets meldenswaardigs over 

 valt mede te deelen. 



g. Zeer belangrijk is de schade, welke door zoogdieren als var- 

 kens, apen en moesangs wordt aangericht. De eerste vernielen de 

 struiken en woelen den grond om. De andere eten de halfrijpe 



