EEN EN ANDER OVER SPINNEN. 



(Vervolg.) 



3. WOLFSSPINNEN. 



Evenals de Aardspinnen, houden de Wolfspinnen zich 

 vrij wel uitsluitend op of in de onmiddellijke nabijheid van 

 den grond op; klimmen valt in het geheel niet in hun 

 smaak. Zij verschuilen zich gaarne onder afgevallen blad, 

 steenen, mos, dood hout en wat hun verder een schuil- 

 plaats kan aanbieden. Dikwijls bekleeden zij hun verblijf- 

 plaats met eenig spinsel, maar, hartstochtelijke jagers als 

 ze zijn, nemen zij dadelijk weder met een nieuw verblijf 

 genoegen, wanneer dit maar gunstig voor hun doel is ge- 

 legen. In onderscheid met de Aardspinnen en met de 

 meeste Springspinnen, die na een mislukten aanval een 

 oogenblik dom blijven toekijken en dan van verdere ver- 

 volging afzien, zetten de Wolfspinnen hun prooi hardnekkig 

 achterna en maken er een jacht van op leven en dood. 

 Om deze eigenschap vindt men ze in vele Hollandsche 

 werken met den naam Jachtspinnen aangegeven. 



Sommige soorten zetten hun jachten ook over het water 

 voort, enkele zelfs onder water. De laatste bewegen zich 

 dan langs de ondergedompelde deeien van waterplanten 

 en putten de noodige zuurstof uit de laag lucht, die tusschen 

 de haren van het achterlijf blijft hangen. Ook als zij zich in 

 gevaar achten, onttrekken zij zich op deze wijze aan ver- 

 volging. 



Ook bij deze groep is de zorg voor de eieren zeer groot 

 en strekt zich niet zelden over de pas uitgekomen jongen 

 uit. De moeder draagt haar dikwijls reusachtig groote, 



Teysm. XVII. 26 



