— 458 — 



Begin Juli plant men de druiven voor de derde en laatste maal 

 over, in potten van 20 cm. doorsnede, in een vruchtbaren grond, 

 bestaande deels uit stalmest, deels uit vergane graszoden, waar 

 wat beendermeel en grof zand mede vermengd wordt. 



Zoodra ook deze potten door de plantenwortels gevuld zijn, brengt 

 men er een laagje grond over, bestaande uit graszoden-aarde, oude 

 stalmest, beendermeel en afval van horens, dit herhaalt men als 

 het noodig is. Bij het eindigen der krachtige groeiperiode, worden 

 de plantjes wat minder begoten en plaatst men ze op een droge 

 winderige plek, teneinde het hout goed te doen rijpen. Op deze 

 wijze behandeld komen de plantjes goed den winter door, in Januari 

 brengt men ze, na ze eerst weder overgeplant te hebben in kleine 

 potten gevuld met bovenvermeld grondmengsel, in warme bakken. 

 Naarmate de wortels de potten vullen plaatst men de planten in 

 grootere potten, tot in het begin van Juli zulks voor de laatste 

 maal geschiedt in potten van 25 a 30 cm. doorsnede. 



De op deze wijze gekweekte planten zijn sterker en groeien op 

 den duur, indien zij goed behandeld worden, beter dan de op de 

 gewone wijze uit stekken verkregen exemplaren. 



h. w 



(Revue Horticole, No. 6, 1906). 



DE CULTUUR VAN ROZEN VOOR ROZENOLIE. 



De heer Jules Graveuaux, de groote liefhebber van rozen, die de 

 bekende rozentuin te L'Hay gesticht heeft, diende onlangs aan 

 den Minister van Landbouw in Frankrijk een rapport in, over de 

 productie van rozen voor rozenolie en de fabricatie van genoemde 

 olie. Onderstaand tijdschrift zegt ervan, het onderwerp is voor 

 een land als Frankrijk, waar enorme hoeveelheden rozen gekweekt 

 worden en waar men tot nu toe zich nog niet druk gemaakt heeft 

 met het maken van rozenolie, van zeer groot belang Niettegen- 

 staande het zeer bpzwarende invoerrecht van 50 fr. per Kg., heeft 

 Frankrijk in de laatste jaren meer dan een derde der productie 

 van rozenolie uit Bulgarije ingevoerd. De fabricage van rozen- 

 olie begint zich uit te breiden in Europeesch Turkije, Anatolië, in 

 Perzië en ook in Duitschland. 



In 1901 was J. Graveraüx met een zending belast naar Bul- 

 garije, hij bracht vandaar mede eene collectie rozen bestaande uit 



