— 479 — 



„nog onbeperkt was, was het ten strengste verboden van 

 „deze planten iets te plukken, en was er geen mindere straf 

 „op deze overtreding gesteld, dan die des doods ; niemand 

 „mocht ze hebben, zelfs de soesoehoenan van Soerakarta 

 „mocht zich slechts eensin zijn leven tooien met de geurige 

 „bloemen van de Widjojo Koesoema, dit was op den dag 

 „zijner kroning. 



„Een groot gezantschap, bestaande uit rijksgrooten, ver- 

 gezeld van een talrijk gevolg, toog dan op weg van Solo 

 „naar Noesa Kembangan, om de heilige bloemen te halen ; 

 „een beambte wiens eenige functiën bestonden in het plukken 

 „der bloemen en die over te reiken aan de gezanten, zorgde 

 „voor een voldoenden voorraad. Nadat de stengels der 

 „bloemen door vochtige aarde omringd waren, werden ze op 

 „eenzilveren schotel geplaatst en tegen de zonnestralen be- 

 „schut door een pajong. Door een aanzienlijk gewapend gelei- 

 „de vergezeld, werd nu de terugtocht naar Soerakarta onder- 

 komen. Het was een soort zegetocht, want overal werd 

 „door de bevolking der streken, waardoor de stoet trok, de 

 „noodige eer aan de heilige bloemen bewezen." 



In Mei 1847 ontving Junghuhn van den toenmaligen 

 Assistent Resident van Tjilatjap, den heer Noordziek, tak- 

 ken met bloemen van de Koesoema Widjojo, die hij gekre- 

 gen had van den beambte belast met het plukken der 

 bloemen bij de kroning van den Soesoehoenan. Toen 

 Junghuhn de plant wilde onderzoeken, waren, jammer . 

 genoeg, de bloemen verloren gegaan ; het bleef daarom 

 nog altijd geheim, met welke plant men eigenlijk te doen 

 had. 



Eerst later gelukte het aan Teysmann den sluier op te 

 lichten ; hij zegt er van : „mijns inziens is de oorzaak, waarom 

 de naam der plant zoo lang geheim bleef en gedurende 

 zoo langen tijd de nieuwsgierigheid opwekte, gelegen in 

 het feit, dat men meende, dat zij slechts op de genoemde 

 plaats en nergens anders voorkwam. Deze meening is 

 onjuist, want wat men er ook van zegt, ik heb de plant 



