— 535 - 



de houtvester het meest waardeert, zoo recht en zoo lang 

 mogelijk; men treft daar echter zelden exemplaren aan 

 waarvan de kroon regelmatig ontwikkeld is en, die van 

 alle kanten voorzien is van goed gevormde en bebladerde 

 takken, die tot op den grond afhangen, zooals men ze het 

 liefst ziet in tnin en park. Maar ook in tuinen en parken, 

 waar verschillende uitheemsche boomen, alleen of in groe- 

 pen uitgeplant zijn, vindt men dikwijls misvormde exem- 

 plaren, hetzij met kromme stammen, of met onregelma- 

 tige vertakking, zoodat de goede verhouding tusschen 

 kroon en stam, die het oog aangenaam aandoet, verloren 

 is gegaan. 



Een gevaar voor hoog opgroeiende boomen is het, als de 

 stam zich op zekere hoogte verdeeld heeft, waardoor men 

 twee of drie stammen krijgt, die bij zwaren wind afknappen 

 of inscheuren. De wonden hierdoor veroorzaakt, nemen 

 gemakkelijk vocht op, er ontstaan dan rotting en andere 

 kwalen door het binnendringen van parasieten, tot ein- 

 delijk de boom geheel splijt en hij als verloren is te 

 beschouwen. 



Een ieder houdt van hooge, groote boomen, deze hebben 

 echter het meest te lijden van den wind, zeer oude boo- 

 men zijn dikwijls niet zoozeer in de hoogte als in de 

 breedte ontwikkeld, indien zij echter werkelijk hoog zijn, 

 dan is de stam over het grootste gedeelte zijner lengte 

 niet vertakt. Al de buitengewoon hooge boomen der aarde 

 verkeeren in dit geval, de Eucalyptus uit Australië, de 

 Conifeeren uit Amerika en de palmen uit de tropen. 



Het eerste doel van den boomkweeker moet dus zijn, 

 een rechte, tot op zekere hoogte onvertakte stam te 

 kweeken, hij mag slechts één top hebben, iedere tak, die 

 in de richting van den top naar boven groeit, moet 

 zoo spoedig mogelijk weggesneden worden en mocht de 

 top doodgaan, dat moet men er dadelijk een andere voor 

 in de plaats laten groeien. Bij de meeste boomen ont- 

 staan van zelf nieuwe toppen, hier mag er slechts één 



