- 548 — 



mingen kunnen beschouwen het meerendeel van die, waar- 

 aan tot heden de zoogenaamde secundaire geslachtsken- 

 merken werden ontleend, d. w. z. de kenmerken, die 

 de mannetjes van de wijfjes onderscheiden, zonder direct 

 met de organen der voortplanting in verband te staan. 

 Men is namelijk eenigszins sceptisch geworden ten aanzien 

 der opvattingen, die op dit gebied nog tamelijk algemeen 

 gangbaar zijn Zoo heet het veelal, dat bij de vogels het 

 fraaie vederkleed van de mannetjes dezen bij de vrijage 

 naar een wijfje goede diensten bewijst. Hieruit zou volgen 

 (aangenomen voor een oogenblik, dat de vrouwelijke vo- 

 gels dergelijke begrippen van fraaiheid hebben als wij) 

 dat een wijfje dat mannetje zou nemen, dat in haar oog- 

 het mooist is. Het bestaan echter van vogelsoorten, waarbij 

 tusschen de mannetjes formeele vechtpartijen worden ge- 

 houden om het bezit van een wijfje, wijst ten duidelijkste 

 op het onwaarschijnlijke van deze stelling; want als dat 

 uitverkoren mannetje niet tevens het sterkste is, helpt 

 al zijn fraaiheid hem niets en zou zij aan het wijfje 

 slecht „een gebroken hart" bezorgen, wat zeker niet in het 

 belang van de instandhouding der soort mag worden geacht. 



Misschien zal iemand hier de opmerking maken dat, 

 wanneer hypertelie een uiting is van een surplus aan 

 materie, die mannetjes, die haar het meest vertoonen, in 

 den regel ook het sterkst zullen zijn. Deze opmerking 

 zou juist zijn, indien wij niet de mate van ontwikkeling 

 der secundaire geslachtskenmerken als van zuiver indi- 

 vidueelen aard moesten beschouwen. Hun optreden toch 

 heeft bij het ééne individu plaats vóór het bereiken van 

 den volwassen en geslachtsrijpen toestand, bij het andere 

 eerst daarna ; bovendien treedt laatstgenoemde toestand 

 ook niet bij alle individuen eener zelfde soort op volmaakt 

 denzelfden leeftijd op. Wij zien dat zeer duidelijk bij 

 sommige onzer huisdieren, zooals bij de hoenders. Hanen 

 van hetzelfde broedsel zijn niet tegelijk volwassen en het 

 bereiken van dien toestand gaat bij het ééne individu gepaard 



