— 556 — 



kunstenaar overziet, hij zij beeldhouwer, schilder, toon- 

 dichter of schrijver, dan valt het niet moeielijk aan te 

 toonen, dat een zelfde motief daarin meer dan éénmaal 

 voorkomt. 



In de levende natuur is het niet anders. Wij spraken 

 daarstraks van de „oogen" op de staartveeren der pauwen, 

 en vinden volmaakt hetzelfde motief terug op de vleugels 

 van vele vlindersoorten. Reecis de volksmond heeft hier 

 uitspraak gedaan en de laatste met de namen van Dag- 

 en Nachtpauwoogen aangeduid. 



In de plantenwereld treffen wij het verschijnsel aan, 

 dat planten, die tot geheel verschillende groepen behooren 

 en in verschillende werelddeelen groeien, bloembladen dra- 

 gen, die onderling eene bedriegelijke gelijkenis vertoonen. 



In de „zeetuinen" der Molukken zijn het lagere dieren, 

 die de „bloemen" leveren, waarvan sommige Echinometras 

 op half geopende, fraaie Composieten gelijken, sommige 

 Actinia's aan rozen herinneren. 



De voorvleugels van talrijke Sabelsprinkhanen vertoonen 

 in vorm, kleur en teekening eene treffende gelijkenis met 

 bladeren, en bij het welbekende „wandelende blad" werken 

 alle deelen van het lichaam mede, om eene dergelijke ge- 

 lijkenis tot stand te brengen. 



Eindelijk worde nog gewezen op de, ongetwijfeld hy- 

 pertelische aanhangsels aan het lichaam en de pooten van 

 sommige insecten en spinnen, die op de meest bedriege- 

 lijke wijze met de gegolfde randgedeelten van korstmossen 

 overeenkomen. 



Uit laatstgenoemde voorbeelen zien wij tevens, dat de 

 vormen waaronder de hypertelie zich aan ons voordoet, 

 dikwijls dezelfde zijn als door ons worden aaugetroffen bij 

 organismen of gedeelten daarvan, waar van hypertelie 

 geen sprake kan zijn, en waar zelfs groote zuinigheid met 

 de beschikbare materie wordt betracht. 



Het is van algemeene bekendheid, dat vele der zooeven 

 bedoelde verschijnselen, waarbij de natuur als het ware in 



