- 557 — 



herhalingen vervalt, met den naam van mimicry worden aan- 

 geduid en aanleiding hebben gegeven tot niet altijd even 

 vruchtbare beschouwingen over hunne beteekenis voor de 

 organismen, waarbij wij ze aantreffen en over de wijze, 

 waarop wij ons hun ontstaan hebben te denken. 



Dat inderdaad de mimicry voor vele dieren van groot 

 voordeel is, valt evenmin te betwijfelen als het feit, dat 

 de lang niet zeldzame gelijkenis tusschen bijv. een dier 

 in Europa en een plantendeel in Azië of Amerika voor 

 den drager ervan niet van eenige beteekenis kan zijn. 



Zouden wij nu alle mimicry verschijnselen mogen be- 

 schouwen als een uiting van hypertelie, die toevallig ten 

 goede komt aan een aantal organismen, die het bijzonder 

 hebben getroffen, dewijl hun hypertelische vormingen hen 

 op bepaalde voorwerpen hunner omgeving doen gelijken? 



Brunner beantwoordt deze vraag toestemmend, doch 

 ziet daarbij één ding over het hoofd, namelijk, dat de 

 meest volkomen bescherming op dit gebied niet wordt 

 verkregen door nabootsing van levende, maar juist door na- 

 bootsing van doode voorwerpen, als verdorde blaren en 

 doode takken. En het komt mij onaannemelijk voor, dat 

 hypertelie zich ook zoude uiten onder vormen, waarvan 

 het model is ontleend aan levenlooze voorwerpen. 



Al nemen wij waar, dat de natuur nu en dan in her- 

 halingen vervalt, zoo mogen wij daaruit nog geenszins de 

 gevolgtrekking maken, dat zij is „au bout de son latin." 

 Integendeel, gaarne onderschrijven wij Brunner 's gezegde: 

 „Die Natur hat eine Fülle von Formen in petto, welche 

 zur Ausführung gelangen, sobald dieausseren Bedingungen 

 es gestatten." 



Wij zien dit nergens duidelijker dan bij de plant- en 

 diervormen, die door den mensch worden gekweekt en 

 geteeld. Hoeveel vormen hebben niet gesluimerd in den 

 wilden stamvorm onzer rozen, onzer chrysanthen die 



