— 560 — 



te Redjoso gebracht door een paar gamelanbespelers in 

 dienst van een der voormalige Regenten van Pasoeroean, 

 omstreeks de 60er jaren. 



Zij waren in het Solo'sche geweest en hadden vandaar 

 doekoepitten meegebracht, die ze op hun erf uitplantten. 



Voor de doekoe-cultuur schijnt de Redjosostreek bijzon- 

 der geschikt te zijn, ofschoon de jaarlijks terugkeerende 

 bandjir's in de rivier van dien naam, soms veel schade 

 aan den aanplant kunnen veroorzaken. 



Dit is vooral het geval wanneer— zooals b. v. dit jaar- 

 het water een bijzondere hoogte bereikt en niet spoedig 

 genoeg kan wegtrekken. 



Met treft er over het algemeen flinke, forsche hoo- 

 rnen aan. 



Jammer, dat men bij het planten niet systematisch 

 genoeg te werk gaat. Gewoonlijk ziet men op 2 a 3 M. 

 van een doekoeboom pinang -en klapperboomen staan, die 

 den eerste overschaduwen, zoodat cleze geen gelegenheid 

 heeft, om zich op zijn voordeeligst te ontwikkelen. De 

 inlander van de voordeelen van uitdunning en snoeiing te 

 overtuigen, is een onbegonnen werk. Men vindt het 

 jammer, om hetgeen er eenmaal staat en eenig voordeel 

 oplevert, om te kappen. 



Vooral een der doekoe-boomen, staande op het erf van 

 een Chinees, die daar sinds jaren woont, is bijzonder goed 

 ontwikkeld. Het is een boom van ± 10 M. hoogte, een 

 stamomvang van 1.40 M. en een bladerendak van ruim 

 10 M. middellijn. 



Hij levert den man bijna geregeld / 30 tot f 40 's jaars op. 



Doekoeboomen van gemiddelde grootte brengen per 

 jaar ƒ 10 op. 



Regel is, dat men de vruchten laat tebassen. De eigenaar 

 is dan van de bewaking af. De opkooper aan den an- 

 deren kant toont gewoonlijk ook weinig lust, om met het 

 oog op eventueele diefstallen met den oogst zoo lang te 

 wachten tot alle vruchten goed rijp zijn. 



