— 563 — 



Zooals bekend, geschiedt bij deze plantensoort de bevruch- 

 ting langs kunstmatigen weg. Hoewel de daarbij te ver- 

 richten manipulatie x ) zeer gemakkelijk is uit te voeren, 

 ziet men in vele desa's de plant, die zich daartoe uitstekend 

 leent, om zijn struikachtig voorkomen en de vele doornen 

 aan de bladstengels, als paggerplant gebruiken, zonder dat 

 men er verder eenig profijt van trekt. 



De salak bloeit twee keer in het jaar, de eerste maal 

 in de maand Juli ongeveer, de tweede keer (de nabloei) 

 bij het begin van den Westmoesson. Tusschen het be- 

 vruchten en het rijpen der vruchten verloopen 5 a 7 

 maanden. 



De beste vruchten zijn die, welke in den Oostmoesson 

 zijn gezet. Zij zijn zoeter en niet zoo leerachtig als de 

 Westmoessonvruchten. Van verscheidene boomen ver- 

 krijgt men dan de maszrvruchten met min of meer me- 

 ligen inhoud, de meest gewilde. Het zijn vrij wel over- 

 rijpe vruchten, maar ze moeten, naar mededeeling der kwee- 

 kers afkomstig zijn van boomen, die men naar verkiezing 

 nu eens volop water moet kunnen geven door een leidink- 

 je of slootje, dan ze weer een tijdje droog houden. Van 

 planten op tegalan's of hoog gelegen gronden geteeld 

 b. v., krijgt men ze nooit. Ook is het een vereischte, dat 

 de vruchten tegen den tijd, dat ze rijpen toegedekt worden 

 {'mblongsongï), waartoe men bij voorkeur kleine bamboe- 

 mandjes gebruikt. 



Het verwijderen van de minderwaardige vruchten uit 

 den tros, wanneer de vruchten de grootte van een dui- 

 venei hebben, komt hier en daar voor. 



De opbrengst per bouw per jaar van een Salaktuin wordt 



1). De salak is tweehuizig. Zoodra de mannelijke en vrouwelijke 

 bloeiwijzen er helderrood uitzien en het gele stuifmeel begint te stuiven, 

 is het juiste tijdstip voor de bevruchting aangebroken. Men snijdt een 

 der (mannelijke) bloeikolven van den tros af en slaat er mee tegen de 

 vrouwelijke bloem aan. Na afloop wordt zekerheidshalve bedoelde kolf in 

 de bloeischeede van de vrouwelijke bloem gestoken. In den regentijd 

 wordt het geheel dan overdekt, opdat het stuifmeel niet zal wegspoelen. 



Teysro. XVII. 3G 



