— 617 — 



Waarom dat zoo is, weten we niet, maar het is zoo. Het 

 is niet tegen te spreken, dat wanneer men planten als water- 

 cultures kweekt, men altijd een overmaat van voedings- 

 zouten moet nemen, om de beste resultaten te verkrijgen. 



Wanneer ge een van die tarweplanten, daar op het veld, 

 in deze waterkan zoudt zetten en een beetje phosphaat, 

 wat kali en wat nitraat zoudt toevoegen, zoudt ge haar 

 zeer waarschijnlijk tot rijpheid kunnen brengen ; vermoe- 

 delijk zou zij evenveel vrucht produceeren, als wanneer 

 zij op het veld ware gelaten. De grond is dus voor de 

 plant slechts een medium, waarin ze staat en waaraan zij 

 een voortdurende aanvulling van voedsel ontleent, maar een 

 plant groeit onder bepaalde voorzorgen even goed in water. 

 Door de studie van zulke watercultures zijn wij heel wat te 

 weten gekomen aangaande de voeding van de planten. 



Vergelijken wij nu de samenstelling van de vloeistoffen, 

 zooals die op grond der ervaring, voor watercultures ge- 

 bruikt worden, met de samenstelling der vloeistoffen door 

 ons uit den grond verkregen, dan komt ten duidelijkste 

 het reeds bovengenoemde feit voor den den dag, nam : 

 dat de laatste oplossingen heel veel slapper zijn dan de 

 eerste, en toch zijn zij sterk genoeg voor de behoeften van 

 den plantengroei. 



Zoo komen wij thans tot een zeer interessante kwestie. 

 Wanneer dan zooals ik gezegd heb, alle gronden voldoen- 

 de voedsel voor de planten bevatten, en in staat zijn door- 

 loopend aan te vullen met behulp hunner mineralen, dat- 

 gene, wat door de planten aan de grondvloeistof wordt 

 onttrokken, waartoe dienen dan meststoffen, en wat 

 bedoelen wij met moede of uitgeputte gronden ? 



Het „Bureau of Soils" heeft in de hiermede aangegeven 

 richting allerlei werk vericht en merkwaardige resultaten 

 verkregen, welke ik in het thans volgende hoofdstuk zal 

 bespreken. 



Dit lijkt mij een een geschikt punt om de lezing van 



