— 696 — 



lang toch is niet alleen berucht, doordat hij den geheelen 

 grond doorweeft met zijn lange taaie wortels, maar ook 

 door de daarmede verbonden onaangename eigenschap, dat 

 verscheidene nuttige planten op zulk alang-alang terrein 

 nog maar slecht willen groeien. Tot de boomen, waaron- 

 der al bitter weinig gedijen wil, behoort ook de Ficus. Is 

 de boom ook maar eenigszins op dreef in zijn ontwikke- 

 ling, dan sterft het gras eronder spoedig af ; zelfs hier in Indië I 



Dat deze laatste zinsnede iets bijzonders wil zeggen, zal 

 ieder mij toegeven, die uit Europa komende, hier te lande 

 getroffen werd door het groeien van struikgewas onder 

 hooge boomen, in een schaduw, ja ik zou haast zeggen, in 

 een duisternis, waarin in Holland zelfs geen Aucuba's of klim- 

 op meer in leven te houden zijn. Ik geloof thans, dat dit 

 verschijnsel in aansluiting met het door prof. W. medege- 

 deelde wel te verklaren is. De zware regens spoelen een 

 massa ongerechtigheden naar den ondergrond en verder 

 de diepte in. Wat niet dadelijk wordt medegevoerd, wordt 

 door het aktieve leven van een heirleger organismen om- 

 gezet, en in onverteerbaren (humeuzen) of wegspoelbaren 

 vorm overgebracht, en aldus onschadelijk gemaakt. Is dit 

 juist, dan moet er minder gras en kreupelhout onder boomen 

 staan, waar het minder regent, en tevens gebrek aan hun- 

 musvorming heerscht. Welnu — dit vindt men in vele 

 lage, warme en een beetje zandige bosschen ; bijv. de ijzer- 

 houtbosschen op Sumatra, en naar het mij voorkomt, ook 

 in de djattibosschen. Niemand zal beweren, dat de laatste 

 opvallend schaduwrijk zijn, en toch groeit er niets onder. 



Botanici, houtvesters en planters zullen met hun ervaring 

 dit aardige onderwerp ongetwijfeld beter kunnen aanvullen 

 en uitspinnen dan ik; ik hoop, dat zij hun gedachten en 

 conclusies ook aan dit tijdschrift zullen toevertrouwen ! 



(Wordt vervolgd.} 



