— 721 — 



die bij de mondspleet eindigt en daar voorzien is van eenige fijne 

 dorens, die de steekborstels op hun plaats houden. Wordt door het 

 dier nu de basale plaat naar voren gebracht, dan worden de steek- 

 borstels mede naar voren geschoven» ; de punten komen daardoor buiten 

 de gleuf bij de mondopening te voorschijn en worden, wanneer het 

 dier op het blad zit, met kracht in het bladweefsel gedreven. 



De vermeerdering geschiedt snel. Als voorbeeld haal ik de vol- 

 gende proef aan. Op drie bladeren van een plant in het laborato- 

 rium werd telkens één wijfje geplaatst. Den volgenden morgen 

 om 6 uur had elk reeds 2 — 4 eieren gelegd; 24 uur later 10—14 

 eieren. In ongeveer 11 dagen zijn de daaruit ontstane dieren vol- 

 wassen. 



De volwassen dieren en de larven bewegen zich alleen overdag ; 

 's morgens vroeg kan men ze als verkleumd tusschon de fijne 

 dauwdruppels aan de onderzijde van het blad aantreffen. Bij voor- 

 keur nestelen zij zich in de nabijheid der nerven ; voor de plaats, 

 waar de bladslippen zich in het basale deel van het blad vereeni- 

 gen, schijnen zij een voorkeur te hebben. Bij infecteproeven heb ik de 

 dieren op verschillende plekken aan de onder- en de bovenzijde ge- 

 plaatst; den volgenden dag vond ik ze dan steeds in de nabijheid 

 der hoofdnerf aan de onderzijde genesteld. Zij blijven dan op de- 

 zelfde plek heen en weer loopen, terwijl zij het blad met een los 

 spinsel bedekken, waartusschen de eieren gelegd worden en later 

 de larven zich bewegen. De bouw van de laatste komt met dien 

 der volwassen dieren overeen ; alleen bezitten zij voor de eerste ver- 

 vervelling slechts drie paar pooten. Larven zoowel als volwassen 

 dieren loopen voortdurend heen en weer op de plek, waar zij zich 

 genesteld hebben ; telkens houden zij even stil, om met hun zuigsnuit 

 het blad aan te boren; terwijl zij zitten te zuigen worden de voorste 

 paren pooten telkens opgeheven en weer in het bladweefsel vastge- 

 haakt .De aangeboorde cellen van het blad sterven af en verkleuren. 



Het volgend ziektebeeld is van deze levenswijze het gevolg. Op 

 het blad vertoonen zich, het eerst aan den onderkant, in de nabij- 

 heid van de hoofdnerven en aan den bladvoet, gele vlekken ; later 

 vindt men ook aan de bovenzijde gele en roode vlakjes ; nog later 

 sterft het geheele bladweefael af, zoodat men op de bladschijf brui- 

 ne, verdroogde plekken waarneemt. 



De schade, die de myt aan de plant toebrengt, is belangrijk. 

 Wanneer een aanplant reeds jong aangetast wordt,daalt de productie 



