- 749 — 



men er aan te gemoet kunnen komen, door zóóveel voe- 

 dingsstoffen toe te voegen, dat er per se genoeg is voor 

 oogst plus onkruid. Bij kleinere kultures, zooals in tuinen 

 zou men evenzoo gemakkelijk genoeg water kunnen geven 

 voor sierplanten of groenten, plus onkruid. Maar daarmede 

 verhelpt men het kwaad niet! O neen; het onkruid moet 

 weg, want het is schadelijk, het brengt stoffen in den 

 grond, die de gekweekte planten hinderen. Ze groeien en 

 gedijen eenvoudig niet samen. 



Door iemand van de Cornell-universiteit (in den staat 

 New-York) werd een aardige methode aangegeven, om den 

 invloed van één plant op een andere na te gaan. In lang- 

 uitgestrekte kultuurvaten werd aan één uiteinde graan 

 geplant, aan het andere onkruid in soorten. Deels plaatste 

 men nu in het midden een scheidingswand in den grond ; 

 deels liet men dezen wand weg. Grond dezelfde overal, 

 zoo ook andere condities. Resultaat : waar de wand stond, 

 groeiden graan en onkrind normaal; maar zonder wand 

 konden de wortels van beide zijden dooreen groeien, en — 

 het graan werd merkbaar in zijn ontwikkeling tegenge- 

 houden ! 



Aan deze beschouwingen van prof. W. voel ik mij ge- 

 noodzaakt het een en ander vast te knoopen. Het lijkt 

 mij toch wel vreemd, dat zooals beweerd wordt, bij vrucht- 

 wisseling de kuituurgewassen eikaars excretievergiften 

 onschadelijk zouden maken, dus elkaar helpen, terwijl, 

 zoodra er maar sprake is van niet gekultiveerde planten, 

 i. c. onkruid, alleen een schadelijke invloed hiervan zou 

 zijn op te merken. En als nu morgen eens een van die 

 onkruiden, om een of andere reden verheven wordt tot 

 kuituurgewas? Doet het dan geen kwaad meer? 



Het komt mij voor, dat de soort plant, — misschien 

 komen later wel groote trekken van geslachten of families 

 van planten ten opzichte van elkaar aan den dag ! — meer 

 den doorslag zal geven, dan het feit of zij gecultiveerd 

 wordt of niet. 



