- 119 — 



De generaties die naar aanleiding van dit onderzoek als onvoor- 

 deelig moeten worden gequalificeerd, kunnen direct worden ver- 

 wijderd en komen dan voor een verder onderzoek niet meer in 

 aanmerking. 



Wil het onderzoek dezer eerste generaties een vergelijkend ka- 

 rakter dragen, dan is het noodig, dat zij op een zoo gelijkmatig 

 mogelijk terrein dicht naast elkaar geplant worden. Een onder- 

 linge sterke kruisbestuiving kan dan niet achterwege blijven. Om 

 deze reden zou men van de planten dezer generaties geen zaad 

 mogen betrekken voor verder onderzoek. Men is dan genood- 

 zaakt de volgende weg in te slaan. 



Van de elite-kolven wordt slechts een gedeelte (bv. de helft) van 

 het aantal korrels uitgezaaid voor de evenbedoelde onderlinge 

 vergelijking der eerste generaties. Het andere deel wordt bewaard, 

 totdat het onderzoek heeft uitgemaakt, welke generaties de beste 

 zijn dus ook, welke elite-kolven zich in hun nakomelingschap het 

 beste hebben gedragen. Het restant korrels dezer elite-kolven kan 

 nu voor de verdere zuivere vermeerdering op geheel afgezonderd 

 staande plekken worden uitgezaaid, zoodat verontreiniging door 

 pollen niet of zoo goed als niet kan plaats hebben. Het dusdanig 

 gewonnen zaadmateriaal kan dan weer dienen voor (indien 

 noodig) het verder vergelijkend onderzoek. Door het groote aantal 

 korrels per kolf (bij onze Menado-mais stijgt dit tot ruim 600 

 korrels) is een dergelijke splitsing van de korrels van eenzelfde 

 kolf in twee gedeelten zeer wel toe te passen. 



Is men eindelijk gekomen tot de meest superieure generaties of 

 rassen, dan kunnen deze weer geheel volgens hetzelfde schema 

 veredeld worden. Zooals wij reeds hierboven hebben afgeleid is het 

 zeer onwaarschijnlijk, dat de korrels van een enkele kolf een zui- 

 ver ras zullen voortbrengen en zullen ook hieruit weer constante 

 verscheidenheden zijn te kweeken, welke onderling een verschil- 

 lende praktijk waarde zullen bezitten. 



Op deze wijze voortkweekende, steeds hetzelfde beginsel volgend, 

 zou men ten slotte tot een geheel zuiver mais-ras moeten geraken, 

 waarin (bij buitensluiting van vreemd stuifmeel) geen verbetering 

 van blijvenden aard meer mogelijk zou zijn. Elke verbetering zou 

 terugslaan tot de gemiddelde waarde van het ras. 



De veredeling in den hier geschetsten zin wordt zonder twijfel 

 nog maar zeer zelden toegepast, alhoewel zij tot de beste resultaten 



