— 121 — 



korrels (b.v. Cuzco-Mais). Het hoornige gedeelte der rijpe, droge 

 korrels is geheel teruggedrongen en omsluit het melige, losse, meer 

 luchthoudende gedeelte van het endosperm slechts als een dunne 

 laag. Hoewel van deze groep vroeger vertegenwoordigende typen 

 ingevoerd zijn, zoo schijnen zij zich hier toch niet staande hebben 

 kunnen houden. Het mocht ons niet gelukken ze hier ooit aan te 

 treffen. 



De tweede groep omvat de paardetand-typen. Hierbij is het 

 hoornige gedeelte zijdelings sterker ontwikkeld. Aan den top van 

 de korrel eehter nadert het melige gedeelte tot dicht de aleuronlaag 

 en doordien deze melige massa, tijdens het dragen sterker krimpt 

 dan de hoornige massa, ontstaat aan den top van de korrel een 

 eigenaardige groeve. Van deze groep zijn op Java thans meerdere 

 vormen in kuituur gebracht. 



Bij de derde of vulgaris groep zijn de korrels weer kleiner dan 

 bij de paardetandsoorten. Het hoornachtige weefsel neemt hier 

 een veel grooter plaats in ook aan den top van de korrel, zoodat 

 hier tijdens het rijpen van een plooiïng of groeve van het korrel 

 oppervlak geen sprake kan zijn. De rijpe korrels hebhen een 

 rond, glad en min of meer doorschijnend uiterlijk. 



Bij de Induratae, waartoe de soorten met de kleinste korrels 

 behooren, kan ten slotte het endosperm geheei hoornachtig zijn. 



Deze vier groepen staan niet scherp gescheiden, maar zijn ver- 

 bonden door allerlei overgangsvormen. 



De op Java verbouwde variëteiten behooren, voor zooveel ons 

 bekend is, allen tot de dentiformis en vulgarisgroep. 



De in onze proeven opgenomen Java-, Menado- en Madoera- 

 parelmais moeten tot de vulgaris-groep gerekend worden; de overigen 

 zijn paardetand-soorten. 



De Madoera-Mais levert zeer kleine korrels, waarin de melige 

 substantie een naar verhouding zeer kleine plaats inneemt en helt 

 zoodanig wel naar het Indurata-type over. De echte Indurata- 

 typen zijn wij, ofschoon zij vroeger hier zijn geimporteerd, niet 

 tegengekomen. Evenmin zagen wij hier de hulsmais (Zea mays 

 var. tunicata of cryptosperma). 



Suikermais (Saccharata-groep) is op Java meerdere malen van uit 

 Amerika ingevoerd maar steeds zonder succes. Waar nu hoogstwaar- 

 schijnlijk alle hier beproefde suikermaissoorten uit de meer noordelijk 

 gelegen staten (Maine, New-York), alwaar de suikermaiskultuur 



