— 123 — 



gelijk dit reeds waarschijnlijk was gemaakt bij de bespreking van 

 de indeeling der soorten, alwaar werd opgemerkt, dat de soorten 

 met grootere korrels een meliger endosperm bezaten dan de soorten 

 met kleinere korrels. 



De uit deze bastaard-korrels opgegroeide planten (eerste bastaard- 

 generatie of F 1- generatie) dragen voor zoover onze waarneming 

 ging, kolven met een geheel intermédiair karakter, wat betreft de 

 indentatie der korrels. 



De volgende of tweede bastaardgeneratie F 2- generatie geeft, bij 

 onderlinge be!>tuiving der individuen der vorige generatie (F 1- 

 generatie), daarentegen een zeer groote variabiliteit te aanschouwen. 

 In deze F 2-generatie treft men zoowel kolven met zuivere 

 parelkorrels als met sterk gegroefde, dus echte paardetand- 

 korrels; waartusschen alle overgangsvormen zich voordoen. Hoe 

 sterker de indentatie is, des te meliger is het endosperm en om- 

 gekeerd. 



(Lock Annals of the Royal Botanie Gardens, Peradeniya blz. 

 129 en 175) haalt de kruisingsproeven van Biffen aan tusschen 

 hard en zacht endosperm bij tarwe. Hier domineerde het harde 

 type in F 1, terwijl in F 2 mendelsche splitsing plaats had. Lock 

 meent deze beide karakters bij tarwe geheel te mogen vergelijken 

 met de z. g. physische geaardheden van het endosperm van mais- 

 korrels en acht het niet onmogelijk, dat ook hier mendelsche 

 spitsing plaats heeft, alhoewel door het intermédiaire karakter en de 

 groot variabiliteit der hybride-tij pen het verschijnsel gemaskeerd 

 wordt. Wij vonden echter bij de evenbedoelde kruising tusschen 

 parelmais (hard endosperm) en paardetandmais [zacht endosperm] 

 op 158 kolven (van de F 2 generatie) slechts 19 met zuivere parel- 

 kolven. Indien wij dus in de tweede bastaardgeneratie met terzijde- 

 schuiving van alle kolven met nog even gegroefde korrels, slechts 

 de zuivere parelkolven tellen, zoo vinden wij hiervoor een veel 

 te gering aantal dan met een mendelsche splitsing zou moeten 

 overeenkomen. Om een nader inzicht te verkrijgen in den aard 

 van het verschijnsel, zullen proeven moeten worden aangezet ter 

 onderzoek van de erfelijkheid dier verschillende gegroefde tusschen- 

 vormen in F 2. 



De omgekeerde kruising nl. paardetandmais X parelmais werd uit- 

 gevoerd voor een (uit Amerika afkomstige^) witte paardetand en 

 de gele Javaansche parelmais; ook hier wezen de gele xeniën op 



